Reviews by debliek

Ik ga het niet over de hoes hebben.

Ik ga het niet over de hoes hebben.

Ik ga het níet over de hoes hebben.

Eerdere albums van Roxy Music kregen van mij een 1 en een 2 en van een luistermaatje ook niet erg hoog. Nu zie ik ineens een 4 bij hem genoteerd. Is het deze keer dan toch wat? Nou ja, hij koopt Stef Meeder natuurlijk ook niet voor die prachtige orgelmuziek.

Kak...

Maar eens aanzetten. Na de eerdere albums valt wel op dat dit ineens acceptabel is. Wat is hier ineens aan de hand. Ah, meneer Eno was inmiddels vertrokken. Je gunt al die muzikanten die met hem samenwerken toch een spoedig vertrek. Niet dat de band op dit album nooit uit de band springt. Zet voor de illustratie daarvan Bitter Sweet maar even op. Nee, vergeetbaar kunnen we het niet noemen. Ook al niet door de hoes.

Kak...

Misschien door de vergelijking met hun eigen albums of met andere draken uit de lijst. Maar ik neig deze keer toch naar een voldoende. Of speelt onbewust toch die hoes een beetje mee?

Kak...

Dit album voelt iets.minder chemisch als het vorige album dat we kregen. De zang is vergelijkbaar. Het is een licht afwijkende stem, die bij de nummers met iets meer kracht fijn uit de verf komt. In totaal is het album iets minder enerverend, en zou ik iets lager waarderen dan The holy bible. De titeltrack zorgt ervoor dat dit album weer redelijk bijtrekt

Meneer Costello brengt ons ditmaal een definitie van de vergeetbare 3. Het album zakt vrij snel naar de achtergrond. Echt vermaken met of lekker ergeren aan kan ik niet. Het grote aantal andere Costello's in deze lijst is dus niet eens het hoofdargument om dit album niet in de lijst op te nemen.

Als ik mij, voor het luisteren van de 1001, een geluidsbeeld vormde van meneer Hendrix, dan was dat ongeveer dit album. Ik had daardoor verwacht dat meneer Hendrix voor bijna alles wel 5 sterren van mij zou krijgen. Maar door wat spelerij en jaren '60 klanken, bleef hij hiervoor twee maal steken op 4 sterren. Maar dit album is één van de zeldzame 10-sterren platen.

Het album is voor mij het ideaalbeeld van dit genre. Zo'n 801 platen uit de lijst zijn herrie, kattengejank, een vergeetbare 3 of zoiets. De overige zijn zo bijna allemaal in twee categorieën te verdelen. Of muzikaal erg interessant of heel makkelijk te luisteren. Slechts enkele albums vinden de ideale middenweg. Dit album is daar absoluut hét voorbeeld van. Man, het luistert zo makkelijk, dat het soms bijna, als een vergeetbare 3, wegvalt Maar zodra je echt luistert; man, wat zit alles dan fijn in elkaar. Ik heb bijna elk nummer een like gegeven ("May this be love" was me net te saai) en het album vier maal geluisterd, gewoon omdat het zo prettig is.

Britney is wel de overtreffende trap van het type Disney-zangeresje (al lees ik dat ze die 'opleiding' maar kort heeft 'genoten'). Alles rond de hit is uitgedacht. Elk plaatje, elk mediamoment, elke houding, elk pasje. Dus de muziek is natuurlijk al helemaal extreem geproduceerd. Alles om op te vallen. Is het dan niet creatief? Dat kan ik eigenlijk niet eens stellen over Baby one more time. Stoort het me? Ja, dat wel. Het voelt glad en hijgerig. Maar dat is de bedoeling natuurlijk. Maar wat je er ook van vindt, je kan niet om dit nummer heen als het over de muziek van de afgelopen decennia hebt.

Maar geldt dat ook voor het album? Zo'n nummer als Crazy, is gewoon een aftreksel van Baby One More Time. Sometimes is is tergend saai. En met die duidingen, heb je eigenlijk alle singles wel te pakken.

Daaromheen zijn duidelijke opvullers geplaatst. Bijvoorbeeld zo'n zinloze cover van The Beat Goes On. Doe het dan op zin minst op jouw eigen manier.

One Two Cha Cha Cha.....That's the way, aha aha, i like it...ja dàààg. Het boek noemt dit nummer 'brutaal'. Hoe kom je daar bij??

Het volgende nummer biedt ons "brrrrr.....brrrr...." klanken. Ik neem dit 'album' inmiddels al niet meer serieus.

Het romantische thema is nog zo'n 'hoogstandje'. Wat is er nu weer romantisch aan een Josti-keyboard?

Ik haak al af bij de eerste klanken: "pa pa pa". Maar het is de lijst, dus ik zet door. En het wordt gelukkig wel iets beter dan dat.

Het vorige album van deze band dat we kregen was het debut en sterk experimenteel. Dit album is wat meer in balans. Er komt af en toe ineens flinke elektronica bij en er wordt eens wat afwijkend gezongen. Maar zo gek als eerder wordt het niet.

Het is ook nooit goed. Want wat krijg je dan? In plaatst van een 2 voor de experimenten scoor je dan een 3 voor de vergeetbaarheid. Bij de 2 noemde ik nog dat het wel een terechte notering in de lijst was. Ik zou voor het album van vandaag geen reden kunnen bedenken...

Ha lekker. Blues. Geluid wat harder en gaan! Aaaaiii....auw.

je komt in deze lijst wel eens lieden tegen die eigenlijk niet heel goed zijn. Vreemd. Maar je klikt op 2 sterren en gaat verder. Veel erger is het als de 'artiesten' het eigenlijk prima kunnen, maar de boel moedwillig verzieken.

Nou zeg. Krijg ik les. En wel van een stereotype muziekdocent. Als je er niet van kan genieten, dan ligt dat vooral aan je eigen houding. Ben door zo'n snob al klaar met het album, voordat de echte muziek begint.

Maar ach...eventjes is het allemaal wel leuk om te horen. Het duurt me alleen te lang. Het gaat me op de zenuwen werken. En als de docent nog een paar keer terug komt, vraag ik mij steeds meer af waarom dit nu een plekje in de lijst moet hebben. Youtube heeft dit inmiddels volledig overbodig gemaakt toch?

De zang klinkt verdraaid (Punchbag) en/of verveeld (Binnel Bay). Het zal expres zijn, maar dat verdraaide geeft een naar auto-tune-effect. Dat verveelde trekt energie. Zou dat allemaal wat minder zou er een geinig plaatje overblijven. Iets wat het goed zou doen op de achtergrond. Door de zang moet ik van de vergeetbare 3 toch nog wat aftrekken.

Dit album bestaat uit twee delen. We starten met Kraftwerk-achtig geluid dat ik bovengemiddeld waardeer en stappen halverwege over naar punk-geluid wat ik ondergemiddeld waardeer.

Ik was wat huiverig voor dit album. Mij was verteld dat Serge de man achter Je t'aime moi non plus is. Nou ben ik niet zo gevoelig voor zogenaamd ontwrichtende muziek. Maar muziek krijgt van mij hiervoor ook zeker geen waardering.

Toch moet ik bekennen dat in dit geval het zoeken naar anti-kudo's samengaat met muzikale aandacht. Dat ik afknap op het Franse gewauwel van meneer zal mensen die mij kennen niet zo verbazen. Maar muzikaal klinkt het verrassend prettig en vrij origineel. Ik moet zeggen: toch weer een aanvulling aan het einde van de lijst.

Een soundtrack. De film heb k niet gezien. Maar mag aannemen dat het schijfje ook separaat zijn waarde heeft?

Over het algemeen is het rustige elektronische muziek. Het zal een film prima begeleiden. Maar, gelukkig, ook zelfstandig vaak goed te luisteren. Slechts af en toe mis ik het bijgaande beeld.

Ik heb een prima rit met deze plaat. Maar het lijkt me wat uitwisselbaar met vergelijkbare muziek van artiesten waarvan ik de naam njet weet, omdat ze te weinig opvielen om die te checken. Eigenlijk is dit dus gewoon een vergeetbare 3. Met af en toe een klein extraatje. Vooruit; met moeite een 3,5.

Zoveel producers en dan nog zo saai. Dan zit die saaiheid toch intrinsiek in de zangeres zelf...

Hier keek ik een beetje tegenop. Niet omdat de White Stripes zo slecht zijn, ze kregen van mij al een 3 en een 3,5. Maar omdat je ze al vrij snel wel gehoord hebt.

Het boek maakt een uitzondering. Dit is het album mét de hit. Ach, die klinkt prima. Maar wel veel te vaak gehoord. Verder wisselt de band kwaliteit af met experimenten (of is het bedoelt als grollen?). Bij een ander album, noemde ik het nog punk / het verpesten van je eigen muziek. Daar is nu geen sprake van. Maar waarom dan toch zo'n draak als Little Ghost op je album zetten? Willen ze zo graag samen zingen? Dat was op een eerder album ook al zo'n afknapper.

Ik middel alles maar weer uit. 3,5 ster.

Ik dacht deze artiest al twee maal gehad te hebben, maar was blij verrast dat het deze keer wat gelikter klinkt. Internet leert me dat het iemand anders is. Het betreft vader (Fela Kuti) en zoon (Femi Kuti). Ik lees dat beide stevige boodschappen willen overbrengen. Die versta ik niet, dus ik moet het bij de muziek laten. En dat kan bij dit album prima!

Vader bracht muzikale vrolijkheid, maar het was niet altijd even sterk uitgevoerd. Wellicht was de boodschap voor hem belangrijker? Zoon lijkt het om te draaien. De muziek wordt voorop gezet. Er staan flinke fijne instrumentale delen op het album. Vader was al wat westerser, zoon pakt dat op en versterkt dat. Zonder de Afrikaanse zang en trommels zou dit makkelijk onder jazz geschaard kunnen worden. Met name de toeters voelen jazzy aan. Ik lees dat Femi oorspronkelijk sax speelde. Dat verklaart wellicht ook zijn nadruk op de muziek en de langere instrumentale delen.

Plenty Nonsense is het meest exemplarisch voor het album. Het begint met een Afrikaans ritme. Om snel naar een jazzy gevoel over te stappen. Tot de zang ons weer mee terug neemt naar Afrika. Het toont dat Femi zijn nummers met alle aandacht opbouwt.

Na bijna 1000 albums ben ik toch verrast weer een echte toevoeging aan de lijst tegen te komen. Dit verdient de volle 5 sterren!

Kijk nou eens, een ware toevoeging aan de lijst! Een uniek schijfje, wat ondanks bijzondere keuzes (Het meest opvallende nummer is Oompa Radar; je waant je in een pretpark) zeer makkelijk wegluistert.

Goldfrapp lijkt flink gekeken te hebben naar andere artiesten uit verschillende tijden. Zo komen
de muzikale stijlen van Shirley Bassey (o.a. Lovely Head) en Björk (o.a. Human) voorbij, zonder dat de zang van de dames wordt geïmiteerd.

Het album blijft rustig, maar krijgt de wind mee van elektronische versterking. Door genoemde muzikale opzet ontstaat hiermee een soort cross-over tussen de jaren '60 en '90/'00. Soms wordt het triphop zoals bij Utopia, maar vaak is er juist geen drijvende beat.

Al met al een prachtig uniek geluid, dat 5 sterren verdient!

Ondanks het belachelijke aantal noteringen voor meneer Morrissey, heb ik best zin in een volgend album van de Smiths. Met de andere twee heb ik mij toch prima vermaakt. Ik schrik gelijk op van een jaren '80 nummer met daarin een diepe keel-grom. O jee... Daarna een wat suffig nummer. En daarom volgend wat britpop-zang, al zijn de snelle korte tonen in de muziek niet zo typerend. Het zet door naar een soort lange string waaronder een soort drum-salvo's. Kan me voorstellen dat mensen hier knetter-gek van worden. Maar ik kan het goed hebben.

Het mag duidelijk zijn, er wordt heel wat afgewisseld. Een minpuntje hier (vaak voor sufheid), een pluspuntje daar (vaak voor een korte licht theatrale vondst). Dit wordt een kwestie van uitmiddelen. Kom ik op een 3+.

Het is elke keer een verrassing wat de man levert. Het is deze keer vrij toegankelijk, soms gaat het richting de latere festival-rock, soms richting radio-pop. Echt onderscheidend is dit album dus niet, maar het luistert prettig. Dat is ook wat waard natuurlijk.

Het eerste nummer is een soort radio-soul. Zeer toegankelijk. Het smaakt best naar meer. Het is blijkbaar slechts een opwarmertje. Laura heeft nog heel wat voor ons in petto. Ze gaat er vol voor. Maar tegelijk lijkt ze zichzelf wat te overschatten. Met name de uithalen zijn niet per se denderend. Af en toe komt er een erg geinig nummer voorbij, gewoon lekker swingend, zoals Eli's Coming' (al moet je even door een intro heen).

Snap niet waarom dit in het boek moet, er zijn toch wel betere artiesten in het genre. Maar ach, het is best geinig eens te horen.