Reviews by bonnetjesaffaire

Only the strong survive 50 minuten Elvis luisteren. De vorige plaat was ten minste bijna de helft van de runtime. Stomme man en stomme muziek.

Fun fact: nog geen jaar na deze plaat kwam het debuut van Black Sabbath uit. Grappig, het voelt alsof die platen een 20 jaar-gap zouden moeten hebben.

Eerste liedje was wel cool. Verder klinkt dit exact als het vorige CCR album voor mij. Niet gek, want alle CCR albums zijn binnen een span van een jaar of 4 uitgekomen.

I Heard It Through The Grapevine is, uiteraard, fucking vet. Totaal geen fan van nummers als Travelin Band en Ooby Dooby, veel te domme en zelfs een beetje irritante blues rock naar mijn mening.

2016 was op muzikaal gebied zo'n overdonderend jaar dat deze plaat destijds niet bij me geland is. Na wat enkele luistersessies bleven eigenlijk alleen de waanzinnige singles Cranes in the Sky en Don't Touch My Hair hangen. Bij nader inzien had ik het toch misschien iets meer een kans moeten geven. Ja, dit album heeft het probleem wat voor overgeproduceerde moderne albums hebben: het klinkt soms wat plasticy en er zijn veeeel te veel interludes en throwaway nummertjes die ze gewoon achterwege hadden moeten laten.

MAAR: een aantal nummers (met name Don't Make Me Wait en FUBU) zijn geproduceerd en grotendeels ingespeeld door David Longstreth en die heeft zijn stempel op briljante wijze op dit album weten te drukken. Net als op de betere Dirty Projectors platen krijgen alle instrumenten super veel ruimte en weeft alles op schitterende wijze in elkaar. Echt heel tof.

Dus? Ja, dit album heeft z'n problemen. Maar ook ja, het is beter dan 99% van de psychedelische rock-slop op deze lijst, dus 4 sterren.

Klinkt jaren 60, maar is uitgebracht in 86. Dit is beter dan het vorige XTC album op de lijst (Apple Venus Vol.1). Nog steeds absoluut geen fan van de vocals. Ook is het soms tot op het irritante vrolijk en klinkt het vooral als andere artiesten, maar dan afgezaagder en gewoon minder goed.

Dit is de laatste XTC plaat die langs komt, dus voor mij is dit ook de laatste keer dat ik XTC luister.

De lore achter dit album is crazy, echt een hele leuke read. Het album zelf is helaas wat mid. Een bloated rotzooitje van nummers waarop Marvin klaagt dat z'n vrouw bij hem weg is gegaan. Er zitten wat pareltjes tussen, je moet er alleen wat mij betreft veel te lang op wachten.

Bat Out Of Hell is zo gigantisch over de top, maar zo tof. Rip saucijzenbroodje, we zullen nog vele karaoke-avonden genieten van je ouvre.

Imagine je zanger is net dood en je komt enkele maanden laten ff hiermee aan zetten. Nogmaals: Love ACDC. Beter dan dit wordt simpele, domme rockmuziek niet. De title track is één van de hardste nummers uit de jaren 80, do not @ me.

(*Bob Dylan-gemompel over de vrouwekes*)
(*een halve minuut aan schelle mondharmonica die net iets te hard in de mix ligt*)
- herhaal bovenstaande 400 maal

Blonde on Blonde wordt omgeschreven als 'het eerste dubbel album in de rockmuziek' en alleen daarvoor verdient het al straf. Er zal ongetwijfelt wel een mooie tekst tussen deze nummers zitten, maar 1. ik versta Dylan niet op ~80% van zijn lines en 2. als ik hem versta knalt er een mondharmonica overheen. Verre van mijn favoriete Bob Dylan album. Sterker nog: dit viel me echt tegen.

Blues Rock wat ik niet ruk vind is zeldzaam. Een soort Elvis, als Elvis niet heel kut was. Proud Mary is uiteraard een wereldplaat.

Is dit een soort persiflage op vroege punk? Dit klinkt gewoon als een slechte Weird Al-versie van The Ramones, gespeeld door een clubje 15-jarigen op het schoolconcert. Domme cliché riffs en een onuitstaanbare drang om grappig te zijn (een ander album heet 'Sexual Harassment? Wat?). Misschien het allerslechtste album wat ik tot nu toe ben tegen gekomen.

Wie zijn de mensen die niet fucken met Mark E Smith's vocals? Deze man is captivating. Ik ken hem eigenlijk vooral van de paar Gorillaz tracks waar hij aan mee heeft gewerkt (waaronder het briljante Delirium, van de laatste plaat, dat pas na zijn dood is uitgebracht), maar ik moet echt eens wat beter in The Fall duiken.

Verder klinkt deze specifieke plaat echt als driekwart van de moderne post-punk die de afgelopen jaren wordt uitgebracht, alleen dit is al 30 jaar oud. Op veel moderne meuk haak ik vaak af door eentonigheid of matige vocalisten, laat dit een voorbeeld zijn hoe het wel moet.

Ik had dit ZO VET gevonden als het gewoon een fatsoenlijk 40-minuten durend album was. Maar lord, 42 nummers???? Huur een editor in ofzo.

Verder dus echt gezellig, lekker creatieve bluegrass en country. De wereld zou een betere plek zijn met wat minder fascisten en wat meer banjo's.

I saw Thom Yorke in a grocery store in Los Angeles yesterday. I told him how cool it was to meet him in person, but I didn’t want to be a douche and bother him and ask him for photos or anything.

He said, “Oh, like you’re doing now?”

I was taken aback, and all I could say was “Huh?” but he kept cutting me off and going “huh? huh? huh?” and closing his hand shut in front of my face. I walked away and continued with my shopping, and I heard him chuckle as I walked off. When I came to pay for my stuff up front I saw Thom Yorke trying to walk out the doors with like fifteen Milky Ways in his hands without paying.

The girl at the counter was very nice about it and professional, and was like “Sir, you need to pay for those first.” At first he kept pretending to be tired and not hear her, but eventually turned back around and brought them to the counter.

When she took one of the bars and started scanning it multiple times, he stopped her and told her to scan them each individually “to prevent any electrical infetterence,” and then turned around and winked at me. I don’t even think that’s a word. After she scanned each bar and put them in a bag and started to say the price, he kept interrupting her by yawning really loudly.

Ik hou hou hou van Harvest. 'On The Beach' was de grote verrassing, van deze wist ik al dat ik het vet vond. Gewoon super mooie folk, beter dan dit wordt het niet in deze stijl. De title track is één van mijn favoriete nummers uit de jaren 70.

Geef me die Tony Hawk Downhill Jam-type beat. Harde skate punk, maar uiteraard (zoals hoort in het genre) veel van hetzelfde. Self Esteem is vanzelfsprekend een grote highlight.

Nu is het klaar. Ik heb me ingehouden en beide voorgaande Bob Marley albums drie sterren gegeven vanwege de goede productie, activistische teksten en de sporadisch serieus goede nummers. Dit is gewoon NOG meer van hetzelfde, maar dan met minder van wat de eerste twee platen goed maakte. Zo blij dat dit de laatste Bob Marley in deze lijst is.

Vet gezellige elektronica, wat een vibe. Deze gast heeft blijkbaar ook een mooi CV met productiewerk in deze stijl: Jessie Ware, Rina Sawayama, Dua Lipa. Cool om te horen waar dat vandaan komt.

Crazy dat een album uit 1976 een AI-gegenereerde albumhoes heeft. De man was zijn tijd voor vooruit.

Echt beregezellig dit. Super funky, creatief, divers. Love it.

*plaatje van drake die 'nee dank je zegt* Blues.
*plaatje van drake die wijst en lacht* Desert blues.

Even van de coolste artiesten uit een van mijn favoriete muziekgenres. Er zijn weinig dingen die me zo veel rust brengen als een uurtje van dit.

Ik geef 4 sterren omdat Axis niet zo sterk is als AYE en Electric Ladyland. Het is gewoon wat inconsistent vergeleken met die twee andere platen. Bold As Love is wat mij betreft wel absoluut het beste Hendrix nummer, een ongelooflijke afsluiter.