Reviews by debliek

Naast album 3 en 4 van Public Enemy nu ook album. Ik liet al weten, bij uitzondering geen enkel bezwaar te hebben. Al die albums hadden en hebben enorme impact. Zowel maatschappelijk als muzikaal. Ik ga niet teveel herhalen. Maar om het muzikale te onderstrepen. Dit album lijkt mij het meest gesampelde album ooit. Elke zin is geloof ik wel door een andere muzikant gebruikt. De meeste zinnen door de vele andere muzikanten.

Er is weinig meer toe te voegen aan mijn eerdere teksten. De albums slaan mij niet achterover, ook deze niet. Maar ook dit album biedt wederom een continue kwaliteit. Dus voor de artiest heb ik wel waardering gekregen. Wellicht dat er het boek me dat wil laten merken en zijn er daarom vier albums opgenomen.

Dacht ik net de '60's uitgespeeld te hebben, krijg ik er weer één. Wel aan het einde van de '60's en dit klinkt ook wel wat meer volwassen. Toch nog een album met een eigen geluid. Ik moet wel even wennen aan de zang van die dame, ondanks dat die prima is.

Gisteren toevallig naar Lovebox van Groove Armada geluisterd, dat ook absoluut een plekje verdient in het boek. Kom ik met Autopsy een dikke original tegen. En op de één of andere manier helpt zo'n associatie mij te wennen aan de zang en ga ik door de link het album meer waarderen. Wellicht dus niet een heel neutraal oordeel. Tja, zo werkt het soms ook in de muziek.

Ik heb de jaren '60 inmiddels wel uitgespeeld door deze lijst. Ik hoor werkelijk niets nieuws meer in dit album. Het strafpunt leek mij naar het typische jaren '60 verlengde-lettergreep nummer There she goes te gaan. Tot mij in een heleboel woorden wordt uitgelegd dat het nummer gaan woorden heeft en die woorden ook nog eens herhaald worden. Alsof die melodie iets voorstelt...."Toe-doe-doe-doe-doooooeeeeee."

"OOOOOOOOOOOOHHHHHH We're halfway thè-ere" En dan nog twee maal: "OOOOOOOOOOOOOH-HOOOOOOOOO". Effe serieus, dit is toch gewoon het Baila de gasolina van de '80's? Toegegeven, de tekst is heel wat meer serieus. Maar de truc is toch om op een heel toegankelijke en (voor de tijd) moderne muziek het volledige publiek uit volle borst mee te laten brullen. En ja, dat is zeker een kunst. Dus wie weet, horen jullie me ooit nog eens uit volle borst meebrullen.

Ik durf het hier bijna niet te schrijven. Maar dit heeft wat weg van Ilse de Lange. Een country-opzet, (gelukkig) zonder het bijbehorende accent. Er is weinig op aan te merken. Maar het heeff zo weinig kleur. Het zit ergens tussen de saaie 2 en de vergeetbare 3.

Om de bandnaam maar eens te benadrukken benadrukt het heel fijne openingsnummer met het statement dat je de heren niet te serieus moet nemen. Humor kan zelden rekenen op bonuspunten van mij. Maar zo'n Scooby Snacks, dat is toch gewoon erg vermakelijk? De samples zijn geniaal gebruikt. Het doet met wat denken aan het latere Oceans '11 van Seeed. Maar die zullen ook wel niet voor niets aanhalen dat ze in een film van Quentin leven. De associatie komt natuurlijk ook door de zeer relaxte vibe van het nummer. En die vibe kunnen we goed doortrekken naar de rest van het album. Zelfs wat gitaargeweld kunnen de heren vrij relaxt brengen.

Ja, er zijn minpunten. Als er gezongen wordt wil ik snel doorzappen en er zou een internationaal verbod moeten komen om enkel de eerste drie tonen van de riff van Smoke on the Water te gebruiken. En ja, als ik ik mijn stemgedrag enigszins doortrek, zou dit nooit 5 sterren mogen krijgen. Maar, zoals al duidelijk, dit maal pas ik een flinke compensatie toe omdat ik hier gewoon heel vrolijk van word.

Met dit album werd mijn treinrit wel een erg lange zit. Man, wat een saai album. Als vroeger dat hitje Babylon op de radio voorbijkwam schakelde ik om algehele futloosheid te voorkomen al over op een willekeurige cd. Blijkt nu dat dat het meest enerverende van zijn album is.

We kregen eerder al het album 21. Een album met een krachtig begin en een continue kwaliteit. Datzelfde geldt voor dit album. 'Hello' springt er flink uit. De andere nummers klinken allemaal prima, maar trekken net iets minder de aandacht dan de nummers van 21. Ze klinken iets volwassener, maar dat zal iets de maken hebben met de albumtitels. Adele heeft zich iets breder georiënteerd en durft nu bijvoorbeeld ook een jaren '80 geluid neer te zetten (Water under the bridge). Het is nog wel een aardige tussenweg. Ik luister gelijk maar het album 30. Maar daarbij schiet ze wat te ver door en wordt het soms wat te speels en iets vaker te saai.

Aan de eerste albumtitels van de man spreekt nou niet per se creativiteit. Liedjes van hem (waarschijnlijk vanuit een ruimte) en liedjes vanuit een ruimte (van hem). Yep, de albums zijn nogal hetzelfde. Dus net als het vorige album, komt ook nu de emotie bij mij niet binnen. De man heeft een flink en gewaardeerd oeuvre. Kon er echt niets gevonden worden uit een andere tijd?

Een vrij theatraal album en toch beklijft dit in eerste instantie niet echt ondanks twee maal luisteren. Dat is toch frappant. Toch nog maar een keer erdoor zappen. Het heeft iets van A Night at the Opera van Queen, wat wel mij volledige aandacht naar zich toe trok. Als ik het vergelijk huppelt de muziek van de Sparks veel meer. Het is vaak vrij staccato. De meer interessante elementen worden hier wat door weggedrukt. Maar die zijn er weldegelijk. The Sparks stoppen daarvoor zelfs geregeld met hun gehuppel. Complaints is vrij exemplarisch. Niets mis mee. Maar het grootste gedeelte is heel toegankelijk en zakt daardoor wat weg. Tot ergens aan het einde ineens het huppelen stopt en de gitaar eventjes de volle aandacht krijgt. Nee, een vergeetbare drie is toch echt te weinig voor dit album.

Ja joh? Drie albums? Omdat er wat toeters bijzitten? Goed de sound en zeker de zang is herkenbaar. En het is makkelijk te verteren. Maar de kwaliteit is over het algemeen te matig voor een vergeetbare 3. Op dit album staat welgeteld 1 fatsoenlijk minuut: het eind van The Team that meets in Caffs.

Een bloemlezing van de jaren '60. Ik kom er warempel nog vrij makkelijk doorheen. Wellicht door de variatie. Voor die verschrikkelijke muziekperiode is dit gelukkig vrij vergeetbaar.

Hét album om te demonstreren waarom je jeuk krijgt van jaren '80 muziek. Ik vraag me werkelijk af hoe je het voor elkaar krijgt om zulke opgeklopte muziek zo saai te krijgen. Shout is het meest enerverende nummer. Maar als je het daar nu van moet hebben...40 minuten deze muziek is al te lang. Dat wisten ze zelf ook. Dus ze breken het nog met het nog saaiere Broken en sluiten af met Enya-achtige klanken.

Een album dat al vroeg in mijn collectie zat. Eigenlijk maar vanwege één nummer: The Beautiful People. Inmiddels alweer even niet geluisterd, maar ook vandaag weer schiet het volume bij dat nummer automatisch naar standje 40. De automatische impuls om de rijsnelheid te verdubbelen, moet ik maar onderdrukken wegens het weer....

Een vergelijkbaar nummer komen we op het album niet meer tegen. Binnen het genre wordt vrij veel gevarieerd. Manson praat, zingt, en schreeuwt. Hij houdt in en gaat los.

Hoe rustiger en hoe digitaler het klinkt hoe fijner ik het over het algemeen vind. Zoals de dubstepachtige basis Cryptorchild. Daar tegenover staat bijvoorbeeld de herrie van het openingsnummer. Soms ervaar ik die herrie door het geschreeuw, maar meestal hebben misplaatste digitale geluiden een belangrijk aandeel.

Soms werkt het schreeuwen juist heel goed. Dan doet het me wat aan Korn denken. The Reflecting God is het tweede nummer dat met kop en schouders boven de rest uitsteekt. Het is vrij definiërend voor het album met het verspringen van rust naar omverblazend muzikaal geweld en met de verschillende vormen van stemgebruik.

Het aantal sterren is toch een kwestie van uitmiddelen. Daarmee kom ik op een harde drie.

Door de albumtitel verheug ik me op zuidelijke klanken. De eerste seconden maken me nog nieuwsgieriger. Maar nee hoor, dan loop ik vol tegen dat stereotype noord-amerikaanse country-accent aan. Bam! Zo overdreven dat het zelfs in de 1001 opvalt... Het concept komt vaker terug. Een paar seconden de suggestie van een andere, vaak iets moderne, muziekstijl. En dan terug naar de country-standaard. Saaaaaaaaiiii. Dit album mag blij zijn dat anderhalve ster wordt afgerond naar 2 sterren.

Als je de feedback-piep op je album laat staan, dan ben je moedwillig je eigen muziek aan het verpesten. In 2004 nog... Een nummer als 'Spit it on' is niet te luisteren. Zonde, want aan nummers als 'On the Lash' hoor je dat ze best wat in huis hebben.

Nee, best boek, dit is geen 'verklaring van muzikale onafhankelijkheid'. Dit is kopieergedrag een aantal decennia nadat dit al standaard werd gedaan. En nee, best boek, dit is al helemaal geen stellingname tegen verveling. Ik verveel me net zo sterk als bij de mede-copycat Dwight Yoakam. Gaaaaaaap.

1,5 ster

De ouverture leidt dit album prachtig in. Het is één van de zeldzame momenten die mijn aandacht weet te pakken. Het introduceert een levensverhaal. Maar eerlijk gezegd, volg ik dat verhaal nauwelijks. Vaak zakt het album naar de achtergrond. Als je dan jezelf dwingt meer actief te luisteren, merk je dat het wel goed in elkaar zit en pak je een element van het verhaal op.

Na de opening heeft alleen Pinball Wizard de kracht om uit zichzelf mijn aandacht naar zich toe te trekken. Ik ben niet de enige. Dit nummer is een paar honderd miljoen maal geluisterd op Spotify, terwijl de rest een paar miljoen keer is geluisterd.

Ergens op zo'n 3/4 ben ik het album echt wel zat. Tja, vier kanten vol, het is echt teveel van het goede.

Daarmee lijkt het geheel onder een vergeetbare 3 te zakken. Maar dat voelt toch niet goed. Ik weet niet precies wat het is. Maar laat ik de uitschieters maar als smoes gebruiken om het naar 3,5 sterren te kunnen tikken.

Ik werd vooraf al verwezen naar onze anti-bijbel. Want daarin wordt dit album gelijkgetrokken met Mezzanine van Massive Attack. Ondanks dat ik straks ook voor dit album veel sterren aan zal klikken, haalt dit bij lange na niet niet kwaliteit van Mezzanine. Ja, dat album hoort in deze lijst, Maar Mezzanine hoort er nog vele malen sterker in.

Toch lees ik in de anti-bijbel bij dit album toch eens teksten waar je wat mee kan als luisteraar. Vooral het aanhaken van bekende bands helpt. Enerzijds omdat een referentie als de Chemical Brothers een prima beeld geven van bijvoorbeeld Neptune City. Anderzijds omdat in dit geval de namedropping helpt een beeld te geven van de veelzijdigheid van dit album. Primal Scream is mede daarom één van de meest treffende parallellen. Ook omdat het beide nogal schuurt tegen het grensvlak van rock met digitale muziek. Aisha, met de gesproken tekst en (helaas) de schreeuw, illustreert de gelijkenis het best. Al denk ik hier ook snel aan bijvoorbeeld de Utah Saints.

Al die parallellen tonen ook dat het album wat minder vernieuwend is dat de anti-bijbel suggereert. Het had juist prima 10 jaar eerder uitgebracht kunnen zijn. Niet dat ik dat erg vind. Dat was juist een muzikaal prachtige tijd.

Het fijnst zijn de opbouwende nummers, zoals de openingtrack. Geinig hoe dat nummer, ondanks de uiteindelijke muur van geluid, eigenlijk vrij relaxed blijft.

Alles wat The KLF deed was onderdeel van een groter verhaal. De heren zouden doden dieren geplaatst hebben bij een optreden en een (nep)mitrailleur hebben leeggeschoten boven het publiek. Alles tegen de commercie. The KLF zou dan ook staan voor The Kopyright Liberation Front, reclame werd tot anti-reclame omgebogen en de heren zouden 1 miljoen pond verbrand hebben, onterecht verdiend aan hun muziek. Geen idee wat waar is, en wat niet. Maar dat doet er niet toe. Het gaat om een goed verhaal. Dat zie je dan ook aan de speakers op de hoes. De onderste is niet aangesloten. Nep dus. Maar het draagt prima het concept zo te zien. Of ten minste de helft.

Dat laatste maak ik er natuurlijk zelf van. Maar het is wat KLF voor elkaar kreeg. Zij creëerden een enorme mist. Werkten met verschillende bandnamen, albumversies en mixen van hun nummers. Gaven geen antwoorden op vragen om het mysterie niet te door breken. Door die mist werd er van alles over hen verteld. Ook een kunst.

De heren hielden dus van een verhaal. Er zijn films gemaakt en boeken geschreven (onder andere een instructie om makkelijk een hit te maken). Het album zelf is een soundtrack van een niet-uitgebrachte film van de heren. Althans, er bestaat een bootleg. Voor hetzelfde geld wilden de heren nooit verder gaan dan die bootleg. Er zou geen geld meer zijn. Maar dat rijmt weer lastig met het verbranden van die miljoen.

Goed, anti-commercie, dode dieren, kogels over het publiek. Punk, met een grote P dus. Alles om er maar tegenin te gaan. En wat voor muziek leveren de heren dan? Een prachtig toegankelijk kampvuurplaatje, af en toe flink richting eurodance. De heren zijn zo recalcitrant dat ze zelfs vol tegen muziek ingaan die bij hun opstandige ideaalbeeld past. Meta-Punk, zo je wilt.

Om toch nog iets over de muziek zelf te zeggen. Hulde voor de samenwerkingen met muzikanten, zangeressen en rappers. De versie van 3AM op dit album is één van de fijnste eurodance-nummers ooit gemaakt.