Reviews by debliek

Bij het vorige album van Ryan schreef ik dat het beloofde te spetteren, maar dat het verzandde in een singer-songwriterplaat. Dat gevoel heb ik nu weer. Al heeft dit album wat meer afwisseling, ook met meer klassieke rock-klanken. Ik schreef ook dat Ryan een goede zanger is. Ook dat hoor ik nu weer. Het is fijn dat hij ook bij Dylan of Bruce achtige nummers gewoon goed zingt. Die klanken komen mij wat oprechter over dan het zogenaamd emotioneel praatzingen. Ik wil dat verschil ook wel in het cijfer uitdrukken, maar enkele energietrekkers als Oh my sweet Caroline beletten me toch het album een voldoende te geven.

Vandaag een lid van de Braziliaanse schoonschoonfamilie op bezoek. Dus een mooie dag voor dit album. Het blijkt een (voor mijn leken-gehoor) vrij standaard plaat in het genre. Al is het wat speels en heeft vooral de sterke zang iets ouderwets westers. Vader heeft de muziekgenen blijkbaar doorgegeven. Want het klinkt allemaal zoals het hoort. Wellicht iets teveel zoals het hoort. Want het prikkelt me niet om nog eens aan te zetten. Een vergeetbare 3 dus.

Dit album klinkt wat beter dan het vorige dat we kregen. Toch is fit album ouder. Zoals ook al wel duidelijk was: het belabberde geluid van Raw Power was dus expres...

De meeste delen van dit album komen wat muzikaler over dan Raw Power. Het vollere geluid maakt wel verschil. Maar ze moeten wel laten merken dat ze punk zijn. Dus regelmatig wordt een nummer verpest. Dan komt er bijvoorbeeld een offbeat toeteraar bij. Dan verlaagt het niveau van een vergeetbare 3, naar een oninteressante 2.

Ik dacht dat ik dit een heel fijn album vond. Maar er is hetzelfde gebeurd als ik kort geleden bij Basement Jaxx schreef. Ik heb mijn eigen cd geript met uitzondering van de slechtste nummer. En dat zijn toch echte afknappers. Met Love in Vain voorop: niet om aan te horen. Met name de hit Gimme Shelter trekt het album wel naar een bovengemiddelde score, ondersteund door Monkey Man.

Ocean's 11 heeft heel wat kritiek ontvangen. Het zou met een klassiek script en vooral veel bekende acteurs alle elementen hebben om een mega film te worden. Dat viel tegen. Niet dat het een slechte film werd. Maar het miste de ziel om een kans te maken om vereeuwigd te blijven in de IMDB250. Al die sterke elementen moeten wel duidelijk naar voren komen en vechten daardoor eerder met elkaar dan dat ze elkaar versterken.

Nu mogen we luisteren naar de Ocean's 11 van de muziekalbums. Alle sterke elementen zijn aanwezig. De muzikanten komen als schrijver en zanger van gevestigde orde. Het geluid is loepzuiver opgenomen. Maar als geheel mist het de ziel, waardoor het een kwalitatief sterke vergeetbare 3+ wordt.

Het eerste nummer klinkt nog heel erg jaren '60. Ben je mij eigenlijk al kwijt. Gelukkig varieert het album wel en brengt het soms een interessant klinkend stukje.

Er zijn twee stabiele factoren over het gehele album. Ten eerste de wat duistere klank, ten tweede de valse zang. Waar bijna aan het einde mee gespot wordt. Zelfspot is een teken van relativering en dus best mooi. Maar de beste vorm van relativering aan het einde van de opname was geweest te besluiten het album toch maar niet uit te brengen.

Het hele album heb ik het nummer Cars van Fear Factory in mijn hoofd. De associatie wordt hoe langer, hoe sterker. Het nummer Observer mist enkel nog de tekst. Totdat ik opeens "Here in my car..." voorbij hoor komen. Even kijken. Yep dit nummer heet 'Cars'. Blijkbaar een dikke cover van Fear Factory. Ik lag blijkbaar onder een steen. Want het nummer van Gary is ruim 110 miljoen maal geluisterd en dus niet iets onbekends...

Dat ik het hele album al die associatie heb, zegt wel iets. Gary past voor het hele album één muzikaal concept toe. Negatiever geformuleerd. Het is wel een wat eentonig album.

Vanuit het gezin komt de opmerking dat déze techno nog wel leuk is. Techno lijkt mij niet het juiste genre. Maar het zegt wederom iets over het repeterende, eentonige karakter.

Nou heb ik zelf vaak weinig moeite met een eentonige basis, als er maar andere elementen zijn, die voldoende variatie brengen. En die zijn er voldoende. Waarbij de Kraftwerkachtige synth zelden zo'n grote toegevoegde waarde heeft gehad. Ik had dus ook geen moeite dit album af te luisteren. Maar kan ik de eentonigheid nog eens opzetten? Een paar dagen later maar eens testen. Ja hoor, geen punt. 4 sterren dus!

Ik snap de omschrijving funk. De basiselementen zijn aanwezig. Maar de funk-ervaring heb ik zelf niet. Soms is het te chaotisch, soms te gemaakt. Maar de zang leidt mij het meeste af. Zoals bij de hit Family Affair. Eerst een dame die prima op een latere eurodance-plaat terecht had kunnen komen. Dan de rauwere man, die nauwelijks zingt en zijn stem wat laat overslaan. En dan wisselen ze af in het refrein. Niet om aan te horen. Ze trekken het volledig uit elkaar. Het is vast bewust met een diepere reden. Een reflectie van familierelaties of iets dergelijks. Prima, maar geen reden om het na vandaag nog eens aan te zetten.

Van Primal Scream weet je zelden van tevoren wat je te verwachten staat en ook binnen een album kunnen ze flink variëren. Het bijzondere is dat ze ondanks die variatie wel een album één sfeer kunnen meegeven. Dat is misschien wel het beste gelukt met Vanishing Point.

Het album schuurt wat dichter aan tegen een aantal creatieve oudere elektronische stijlen, die vooral een basiselement als bijvoorbeeld zang weglieten en minder logische muzikale elementen (als scratching) toevoegden om meer creativiteit te uiten. Het geeft het gevoel van turntablism (zonder rapper) en dub (zonder reggaezanger).

Wiki noemt rock de basis. Rock, waarbij normaal gesproken gitaren en zang de leidende elementen zijn. En inderdaad, ondanks dat die elementen niet zijn weggelaten, zijn het niet meer de drijvende krachten. Vervolgens worden de minder logische muzikale elementen toegevoegd.
Kortom, dit lijkt de rock-equivalent van turntablism of dub.

Niet dat ze niet kunnen rocken. Medication klinkt vrij klassiek rockend. Maar dat is wel een beetje een uitzondering op de plaat. De bovenbeschreven bouw van de nummers leidt soms tot net te vage nummers met teveel vloekende samples, maar soms ook tot juweeltjes. Kowalski is één van de fijnste nummers in zijn soort. Waarbij het aanstekelijke 'Mission Impossible'-achtige ritme zo'n draagkracht heeft dat het de veelvoudige rare geluiden en filmteksten prima kan verbinden. De fluister'zang' werkt daarbij ook bijzonder goed.

Dizzee Rascal kreeg van mij een bonuspunt als vertegenwoordiger van een slecht vertegenwoordigd genre in de updates van het boek. Gelukkig kom ik er nu nog één tegen. En ondanks dat zij vrij bekend lijkt te zijn, kende ik alleen het nummer Venom (en weet ik nu van wie dat nummer is).

Het ondervertegenwoordigde genre waar ik op doel, is de combinatie tussen beats/dubstep en rap. De creativiteit in de muziek versterkt over het algemeen de raps en lijkt de rappers uit te dagen de raps meer als muzikaal instrument te gebruiken. Ik doe deze dame wellicht wat te kort door haar in dit hokje te stoppen. Ze toont in het half uurtje best haar veelzijdigheid en knipoogt ook nog wel eens naar het verleden. En als rapper presteert ze ook prima. Ook de soms snelle teksten zijn prima te verstaan.

Al met al is het de overtreffende trap van een geproduceerd album. Daar moet je van houden. Ik kan dat goed hebben. Al denk ik dat het een verstandige keuze is geweest, dat ze zich beperkt tot een half uur.

4,5 ster.

Het eerdere album (met daarop wel een hit...) kreeg 4 sterren van mij. Dus benieuwd wat we nu weer krijgen. Toch begin ik te kijken hoelang ik nog te gaan heb. Nooit een heel goed teken. Hoe lang nog dan? We zitten blijkbaar pas aan het begin van nummer 3. Pfff...

Niet dat er nooit iets gebeurt op de schijf. Het begint vaak saai, maar gaat nog wel ergens naar toe. Dat merk ik vooral als ik me los kan trekken van die rare stem, het grootste minpunt van dit album.

Nu ik dit schrijf heb ik steeds de oorwurm All Summer Long van Kid Rock in mijn hoofd. De boosdoener: One of those things. Ik kan dit de band niet kwalijk nemen. Ze waren een paar decennia eerder. Maar tja...wat moet ik anders over dit album schrijven? Het is verder zó irrelevant.

Wil je zonder te luisteren alvast een beeld krijgen van wat je te verwachten staat? Lees dan even de titels door. Nagenoeg alles verwijst naar de dood.

Dit onderwerp wordt wellicht via verschillende perspectieven toegeschreeuwd. Maar woede is daarbij wel de basisemotie. Het geschreeuw klinkt mij eerst belachelijk in de oren. Tegelijk gaat het best mooi samen met de fijne krachtige / snelle ritmes (die slecht zijn voor de nekspieren). En op allerlei manieren breken ze het geschreeuw ook wel weer. De fijnste manier is de afwisseling met meer klassieke powerrock-zang, zoals bij het afsluitende nummer. Of misschien vind ik Slipknot het fijnste als zij zich een klein beetje inhouden.

Marcus ging vanaf het genre-dragende eiland in zee met Island Records. De maatschappij die (zo lees ik) ome Bob en anderen al aan internationaal succes had geholpen. Marcus had volgens de maatschappij ook wel die potentie, wellicht omdat een deel van de band gedeeld werd met Bob. Maar als Marcus dit ook wilde, moest het wel wat gematigder. Wij broze blanken kunnen niet tegen die dreigende teksten (die op het eiland blijkbaar doodnormaal zijn). Maar dat kan niet! Zomaar zijn teksten toegankelijk maken... Marcus was woedend! Mooi natuurlijk dat je achter je muziek en teksten staat en niet met de meute mee wil. Maar Marcus, wat had je dan gedacht? Zo'n label dat zich richt op internationaal succes? Ja, die zullen jouw muziek meer commercieel maken. Hoef je niet in mee te gaan, maar je kon het van tevoren wel verwachten. Als dat je al boos maakt, dan snap ik de behoefte aan censuur wel...

Daarnaast, wij broze blanken zullen nauwelijks naar jouw teksten luisteren. Eerlijk is eerlijk, ik weet niet eens welke versie ik nu heb geluisterd. Je hebt namelijk de definitie van een vergeetbare 3 geleverd. Ik heb het twee keer geprobeerd te luisteren, maar het zakt heel snel weg. Mijn gedachten dwalen af en ik weet na afloop niets meer over de muziek te melden. Vandaar dus mijn focus op de achtergrond.

De eerste opzwepende klanken zetten mij op het verkeerde been. Het eerste nummer heeft de uitstraling van een bandje dat gewoon lekker ongedwongen muziek maakt. Ik krijg er zin in. Maar het blijkt een glad vervolg te krijgen. Of glad? Dat hoor je stroperig te noemen volgens het boek. Grappig, twee termen die als je ze letterlijk neemt, het tegenovergestelde effect hebben. Doorglijden of blijven plakken. Maar figuurlijk wekken ze wel dezelfde associatie: gadverredamme. En dat laten ze al vanaf de start van die nummers weten, met zo'n vies jaren '80 intro.

Ik zou deze band een strafpunt willen geven omdat hij mij op het verkeerde been zette. Maar eerlijk is eerlijk, we hebben wel erger voorbij horen komen.

Dit album heb ik op cd, maar zelden vanaf cd geluisterd. Om het in de auto te luisteren heb ik het geript naar mp3. Ik kom er nu achter dat ik daarbij al een keuze gemaakt heb. Twee nummers komen in de auto nooit voorbij, die ik nu ineens wel hoor. Een nummer met een irritante piep en een nummer met gehijg.

Ik was tot vandaag behoorlijk enthousiast over dit blije, speelse, maar ook gevarieerde album. Dé remedie voor een lange saaie reis. Op een zomerse dag het raampje naar beneden rollen, volume wat hoger zetten en knallen naar je bestemming. Maar dat kwam dus ook door het weglaten van de ergernissen. En die verdienen wel strafpunten. Ik kan er nu nog net een 3,5 van maken.

Eén van mijn favoriete albums, al heeft dat moeten groeien. De eerste keer voelde het soms als een samenraapsel van pingeltjes. Pas later kwam ik er meer in en ervaarde het het geheel.

Er zit een tegenstrijdigheid in het album. Het voelt heel eentonig, terwijl elk nummer zijn eigen geluid of sfeer meeneemt. Daarbij helpt de inbreng van de verschillende artiesten. Het perfect samenbrengen van verschillende werelden is wellicht de sterkste kant van dit album.

Nu het in de lijst komt, klik ik door naar wiki. Blijkt de zang van mijn favoriete nummer Open Up geleverd te zijn door meneertje Sex Pistols. Geinig, wist ik helemaal niet. De tekst heeft natuurlijk wel iets weg van een punk-tekst, maar muzikaal staat het mijlenver af van ander werk dat ik van hem ken. Al is het wel het ruigste wat op deze schijf staat.

Soms moet je wijn leren drinken of kunst leren waarderen. Dat geldt ook voor dit album. Zet het eens vaker op en ontdek een juweeltje!

Rauwe rap en metal. Het is een krachtexplosie waar ik wel blij van word. Op zich al een wat ouder genre, waarvan ik vooral de oudere bijdragen van Rudeboy waardeer. Limp Bizkit staat symbool voor een hele horde die deze categorie eind jaren '90 in een nog iets ruigere, maar tegelijk ook meer toegankelijke versie duwde. Een schijnbare tegenstelling. Daarom werd iets te vaak de oplossing is wat kinderachtige teksten gevonden. Ook heel sterk door Limp Bizkit. hun bekendste nummer, Break Stuff, zie ik dan ook als een quilty pleasure, maar dus wel een pleasure. Het album dat de lijst heeft gehaald komt pas daarna. Als Limp Bizkit nog een stukje commerciëler klinkt. Hoe krijg je het voor elkaar? In zo'n ruig genre bijna een vergeetbare 3 opleveren. Ik heb het met plezier nog eens opgezet. Maar dit hoort echt niet in de lijst.

Een voor ons westerlingen een wat afwijkend plaatje. Omdat het wel interessant klinkt, pak ik het boek er eens bij. Ze kunnen het wel promoten zeg: "vooral voor een vrouwelijk publiek", "heerlijk stroperig", "met overvloedige synthesizerstrijkers" en "geprogrammeerde percussie". Gadverredamme, dat wil je toch niet horen? Ze bedoelen het overigens allemaal heel positief. Dat blijkt wel uit de rest van de pagina. En het klopt ook ergens allemaal wel. Het is best een fijne combi, die geproduceerde afrikaanse muziek. Niet alleen de computer duidt op een bredere oriëntatie. Ook het begin van veel nummers is vrij westers. Zo hadden we het begin van Désespoir (yep, stroperig, bah) begin jaren '90 gewoon op onze westerse radiozenders voorbij kunnen horen komen. En hebben enkele nummers zoals Dit Jeannot aan het begin iets wat ook uit Volendam had kunnen komen. Maar al die nummers bouwen vanaf dat westerse toch op naar een dansbare afrikaanse climax. Met in de hoofdrol een geinig gitaartje.

Als je rond 1980 geboren bent, kon je niet om deze dame heen. Het was één van de grootste artiesten. Maar na 3 albums mag ik toch wel concluderen dat dat niet door haar zangkunsten kwam. De hits zijn groot geweest, dus ik snap de notering in de lijst wel (in elk geval beter dan het album Music). Maar verder is er toch weinig onderscheidend aan deze schijf? Het is vooral niet vervelend om naar te luisteren.

Het is allemaal niet zo rauw en het is zeker niet zo digitaal, maar vooral de zang van Joy Division doet mij toch denken aan Iggy Pop of Praga Khan. Het is een zang waar ik mij aan zou kunnen ergeren, maar die op de een of andere manier past bij de muziek. In dit geval werkt het geheel zelfs rustgevend.

Ze hoeven niet altijd de meeste sterren te krijgen, maar die platen waarbij je jezelf afvraagt, waarom ze toch wel goed bij je vallen, blijven de leukste in de lijst.

3.5 ster