Reviews by debliek

Het begint wat country-achtig. Dus mijn verwachting schiet achteruit. Wel veel aandacht voor het geluid voor dit soort muziek. Gelukkig is het eerste nummer niet representatief. Een nummer als Strength of Strings is echt een heel ander geluid. Maar ook hierbij veel aandacht voor het geluid. Dat lijkt de overkoepelende factor. Het is ondanks de rust in de nummers allemaal wat theatraal geproduceerd. Het album heeft alle aandacht gekregen. Dat kan ik waarderen. Maar het ligt ver bij mijn smaak vandaan.

Ja, metalig is dit zeker. Maar als de opnamekwaliteit bepalend was, had het ook punk kunnen heten. Want dit lijkt weer eens in een schuur opgenomen. Opnieuw spelen doe je niet in zo'n schuur. Dus we moeten het doen met de overslaande stem. De gitaren hoef je sowieso niet over te doen. Die zijn steeds het hele nummer exact hetzelfde. Het eerste nummer wordt lachwekkend afgesloten. Het is weer zo ver. Ik moet het internet op om er achter te komen, waarom dit dan zo goed is.

Tot mijn stomme verbazing moeten het de teksten zijn. Nou ja zeg. Wat is daar dan zo bijzonder aan? Ze zijn wat donker. Maar net als bij de horror-films van die tijd is dat nauwelijks meer dan het concept. De uitvoering is gekunsteld. Wat niet zorgt voor sfeer, maar leidt tot horror-comedie. Maar die pulp-films hebben ook wel weer hun waarde als je ze wat minder serieus kan bekijken. En zo moeten we wellicht ook hier naar luisteren. Het lachwekkende kan zo'n album dan gewoon van 1 ster afhouden.

Een album dat is opgezet als twee albums. Het eerste album heet al Blues en als je blues mengt met Nick is gelijk duidelijk hoe dit klinkt. De stem is soms schurend bij de muzikale opzet. Als je één nummer luistert, past dat goed. Als je het hele album achter elkaar luistert, is het wel wat veel van die opzet.

Het tweede album is wat rustiger. Het voelt wat nep soms. Met één nummer is dat niet heel erg. Maar het hele album wordt wel saai.

Het is in dit geval dus helemaal niet zo prettig dat hij de genres van elkaar scheidt. Tip: gebruik bij dit album de shuffle-knop. Vandaag het album op die manier nog eens opgezet. En dan vind ik het veel prettiger. Daarmee krijg ik er toch een extra halve ster uit. Zet ik Nick op 3,5. Had ik van tevoren nooit verwacht.

We kregen al eerder het eerste album van The Smiths. Daar hikte ik toen nogal tegenaan vanuit de vrees voor Panic-achtige klanken. Maar wat werd ik verrast. Het bleek best een aardig album zonder de overdreven jaren '80 klanken die ik van deze band kende.

Nu dus het tweede album. Hik ik er toch weer tegenaan. Krijgen we die Panic-narigheid dan nu alsnog? Néé! Gelukkig niet. Dit is weer een kwaliteitsalbum. Niet helemaal mijn smaak met wat suffige zeurende zang. Maar ook dat kan veel gekker.

Ik duik nu toch even internet op. Zie ie dat er 3 van de 4 albums van The Smiths in de lijst staan. Juist het album met dat Panic staat er niet in. Hulde voor de samenstellers!!

3,5 sterren

Leuk dat er af en toe uit een ander vaatje wordt getapt. We krijgen ineens een aantal keer muziek die de evenaar moest passeren om mij te bereiken. Eerlijk is eerlijk. De wereld stopt niet bij Engeland en Amerika. Maar...Ik moet wel echt even wennen aan die Afrikaanse trillende zang. Het is gelukkig niet zo doorgeslagen als wij wel eens uit de hier voorbijkomende auto's horen. Wie weet is dit een mooi opstapje naar muzikale verbreding, want uiteindelijk wen ik er toch wel aan. En als die brug is geslagen, kan ik de muziek best waarderen. Zelf opzetten is wel (nog) een brug te ver. Maar ik wijt dat maar aan de culturele afstand, dus wil dat niet in de sterren tot uiting brengen.

Zo, dit album was al gedateerd toen het uitkwam. Na 5 minuten heb ik mijn oordeel al wel: saai! Dat het ze zelf ook wel door, want er komt ineens een heel circus langs. Dat is dan wel weer een soort jaren '60 grol. Goed, ik ben goed wakker. Néé, direct daarna komt letterlijk een inslaap-speeldoos-geluidje. Wat wil ze nou? Muzikaal schiet het af en toe plots een rare richting op. (Moet dat kind echt?) Maar zelfs dat voorkomt niet dat het geheel eentonig blijft. Ze heeft één manier van zingen. En die is niet bepaald enerverend.

Toen ik 11 of 12 was, wapperden mijn leeftijdsgenoten altijd met dit album. Het was toen 'heel erg oud'. Mwa, een jaartje of 5, maar zo gaat dat in het hoofd van kinderen.
Ik was er toen nooit heel erg van onder de indruk. Vond het veel te eentonig. En dat merk ik nu ook. Maar vooral op de momenten dat de eentonigheid doorbroken wordt. Bijvoorbeeld tijdens de goed gecomponeerde titeltrack of als in Welcome Home de gitaren het woord krijgen.

We kregen eerder het eerste album van Elvis. Dat vond ik vooral wat gemaakt. En eerlijk is eerlijk, dat is wel een stukje minder op dit album. Elvis wilde wat meer pop-klanken lees ik. Nadeel van pop is dat de tijdsgeest flink bepaalt wat dan populair is. Nu is het dan ook flink gedateerd. Af en toe komt er nog iets bluesy of jazzy doorheen. Al klinkt dat ook gedateerd, het breekt wel fijn de rest.

Wij kregen eerder het voorafgaande album Rumours, waar ik met plezier naar geluisterd heb. Ik heb voor dit album dus speciaal even gewacht op een rustig moment. Hier had ik wel zin in! Stom natuurlijk, zo duidelijk een verwachting scheppen voor jezelf. Dan kan het alleen maar tegenvallen. En dat gebeurt dan ook. Het verschil tussen de twee albums voelt levensgroot. Was het kruid verschoten? Toch maar eens even wiki opduiken. Het eerste wat ik lees is dat dit album heel experimenteel moest zijn. Opvallend, want ik ervaar het vooral als heel leeg. Nummers als Think about Me zijn toch op geen enkele manier experimenteel. Als ik doorlees gaat het experimentele vooral over de manier van opnemen. Er wordt bijvoorbeeld gezongen vanuit een pushup-positie. Tja, dat soort grollen verklaren het zeer matige The Ledge, maar meestal hoor je er niet veel van terug. De titeltrack is nog enigszins experimenteel en een beetje te pruimen. Maar als je het daar nu van moet hebben… Ik zal dit album geen tweede keer opzetten. Tenzij ik gedwongen moet kiezen tussen dit of Frans Bauer natuurlijk.

Gij zult zitten en rustig luisteren. Tja dan spat de energie er niet af in de zaal. Sarah klinkt na bijna 70 jaar flink gedateerd. Het is een soort stereotype voor de jaren '50. Al kwamen er rond de tijd van deze plaat toch meer en meer artiesten die wat uit de band sprongen. Daarin gaat ze nog niet echt mee. Spotify schotelt de oorspronkelijke versie van 35 minuten voor. Dan is het ook wel weer genoeg.

We krijgen weer geluid van onder de evenaar. Dat prikkelt vooraf wel de nieuwsgierigheid. Tijdens het luisteren merk je dat het muzikaal niet zo veel uit maakt. Je voelt wel vaak een zuid-amerikaanse basis. Maar tegelijk verkent het de hele wereld. Des Cruces wordt gezongen met een lichte Aziatische trilling. Cravo E Canale heeft de eigen zuid-amerikaanse klank. Trem De Doide heeft een westerse gitaar-basis. Bij Nada Será Como Antes hoor je een engelse Beatle-achtige opzet. En Ao Que Vai Nascar wordt weer gezongen door een een Brel-light. Het is veelal niet enerverend genoeg voor mij. Maar aan de liefhebber wordt een prachtige wereldreis geboden.

Man man man. Prima dat je een of andere exorcist opneemt hoor. Maar daaronder zit dan een jaren 80 muziekje met een geluidje hier en een geluidje daar. En samen telt het op tot niets... Hebben we het niet eens over de jengelgeluiden zoals op Regiment...1,5 ster.

Een echte mijmerplaat. Dus ik mijmer maar een eind op los. Voor en nadeel daarvan is dat mijmeren nergens naar toe hoeft te gaan. Ik mijmer over de zaken die verdwenen zijn. Waar is Rolf Wouters, waar zijn die Peruanen voor mijn winkelcentrum, waar zijn de strepen op de provinciale wegen? Ik mis het allemaal niet, ik merk alleen de afwezigheid op. Ik mijmer over de gelijkenissen tussen Zuid-Amerikaanse en Afrikaanse klanken. Of komt dat gewoon door de taalbarrière? Ik mijmer over de taal die ze in Mali spreken. En of mij dat voldoende uitmaakt om het te googlen. Tot ik ineens wordt opgeschrikt door een soort panfluit. Weet ik in ieder geval waar die Peruaanse geluiden naar toe zijn. De zang klinkt vaak ook net zo als voor de supermarkt, al is het nu vast in het Bambara. Weet ik ook weer dat het interessant genoeg was om op te zoeken. Ik mijmer verder op het rustige gitaartje. Het wordt nu een soort blues. En ik mijmer verder en ik mijmer verder en niets in mij heeft zin om hier een oordeel over te vellen. De straatmuziek irriteert mij wat en nodig mij tegelijk uit om lekker weg te dromen. Het is gewoon muziek waar je helemaal niets van moet vinden. Gewoon de aanwezigheid constateren is voldoende. De sterren hieronder mijn tekstvak zijn dwingender. Die eisen toch om beroerd te worden. Laat ik het maar in het midden laten.

Als debut is dit wel een klapper. Iron Maiden zette hiermee de trend lees ik overal. Heb het idee dat dat anderen tekort doet. Maar het is maar hoe je de hokjes om stromingen heentekent.

Gelukkig zitten hier hele stukken instrumentaal werk tussen, want de zang raak ik al heel snel zat. Ik ben wellicht de verkeerde doelgroep, want ik veer op bij het meer rustige gitaarwerk bij Strange World, wat meer als een break bedoeld lijkt te zijn.

Kwalitatief sterk gezongen plaat vol ziel. Het is alleen iets te gelikt. Het mag een stuk meer schuren. Dat geldt vooral voor de eigen nummers. De helft van de plaat bestaat uit covers, die iets fijner zijn. Ze hebben de originele nummers wat meer peper gegeven. Al kan je niet zeggen dat ze uitgeschoten zijn met die peper. Zo is Listen to the Music best prettig gezongen.
De grootste uitzondering is de hit. That Lady onderscheidt zich, maar juist niet door de zang. Het is vooral de gitarist die het nummer maakt. Ik lees dat hij zich liet inspireren door Jimi Hendrix. Dat hoor je! En dat is precies wat dit soort nummers nodig hebben.

Ik heb het al vaker getypt. Een live-album is valsspelen. Het is vaak een best-of. Al begrijp ik hem in dit geval wel. Het grote publiek kent de bent juist van de single die van dit album afkomt.

Bij een live-album ben ik al snel wat sneller vergevingsgezind. Nog een reden waarom een live-album valsspelen is. Maar eerlijk is eerlijk. Er valt weinig te vergeven. Het is een kwalitatief sterk optreden. Het rockt zeker. Ik mis vooral wat uitschieters. Maar aan de andere kant zit er ook geen dip in.

Ik zou het album niet snel een tweede keer opzetten. Normaal geef ik dan niet meer dan drie sterren. Maar dat voelt niet goed in dit geval. Er zit een afstand tussen andere platen die een 3 scoren. Een 3,5 verdienen ze toch minimaal.

Ik heb het al vaker getypt. Een live-album is valsspelen. Het is vaak een best-of. Al begrijp ik hem in dit geval wel. Het grote publiek kent de bent juist van de single die van dit album afkomt.

Bij een live-album ben ik al snel wat sneller vergevingsgezind. Nog een reden waarom een live-album valsspelen is. Maar eerlijk is eerlijk. Er valt weinig te vergeven. Het is een kwalitatief sterk optreden. Het rockt zeker. Ik mis vooral wat uitschieters. Maar aan de andere kant zit er ook geen dip in.

Ik zou het album niet snel een tweede keer opzetten. Normaal geef ik dan niet meer dan drie sterren. Maar dat voelt niet goed in dit geval. Er zit een afstand tussen andere platen die een 3 scoren. Een 3,5 verdienen ze toch minimaal.

Af en toe wat lui klinkende rap. In plaats van opnieuw op te nemen, wordt het met allerlei foefjes opgeleukt. De stem wordt vervormd, er komt volle muziek onder en, zijn favoriete oplossing, hij laat een ander het oplossen. Het zorgt voor een album dat prima wegluistert op de achtergrond. Maar als je echt gaat luisteren, is het niet bijzonder sterk. Dat levert 2,5 ster en 1 ster voor het selectiecomité van deze lijst.

Of dit het beste album is van Fatboy Slim weet ik niet. Het lijkt mij wel het album van hem dat de grootste indruk op de wereld heeft gemaakt.

Als ik duizend puzzelstukjes op de grond zie liggen en ik maak mij even druk; dan levert dat uiteindelijk het plaatje dat ook op de voorkant van de doos staat.

Fatboy Slim neemt waarschijnlijk een hamer mee om de stukjes op een hele andere manier aan elkaar te verbinden. Dat lijkt wel eens wat geforceerd. Maar wacht even op het eindresultaat. Het is weliswaar niet gelijk aan de voorkant van de doos. Maar is toch ook een prachtig plaatje. Sommige delen zijn er zelfs veel mooier op geworden.

Het is duidelijk een zeer creatieve geest. En eigenlijk mis je bij het luisteren naar het album nog een deel van zijn creativiteit. Fatboy Slim weet vaak muziek met visuele effecten nog eens te versterken.

Zijn krachten komen het meest naar boven in de nummers met meer gekleurde klanken. In de nummers waar hij een vrolijke of funky basis gebruikt. Gangster Trippin is een prachtige voorbeeld. De meer matte nummers als Love Island zijn zeker niet slecht, maar onderscheiden zich minder.

Kwalitatief sterke R&B van iemand die kan rappen en zingen. Hij schiet graag een octaafje de lucht. Niet mijn smaak, maar hij kan het en het biedt wat variatie.

Het is allemaal erg rustig van opzet. Je zou het ook gewoon saai kunnen noemen. Ik mis een uitschietertje hier en daar.

Al met al een nipte 3.