Reviews by debliek

Als je een typisch jaren '80 band bent en de zang laat inspireren door U2, dan krijg je dit. Probleem is wel dat dat je dan vergeleken gaat worden met U2. En tja...dat verlies je.

Muziek die past in films die spelen in vervlogen tijden. De vrouwelijke minstreel die de verhalen vertelt. De band voegt af en toe een flinke kracht toe, wat bijvoorbeeld zorgt voor een feestnummer over een liefdeskoppel dat wordt neergestoken.

Niet elk nummer heeft die kracht. Er staat wat saaier materiaal tussen, maar telkens van een goede kwaliteit. Resultaat: 3 sterren voor de algemene kwaliteit en een bonusster voor uitschieters als Matty Groves.

Klassiek-Amerikaanse klanken, maar dan door een vrouw. Veel vibratie in de stem, wat voor even wel leuk is, maar op een gegeven moment ook wel weer genoeg is. Het stemgebruik past eigenlijk meer op meer krachtige nummers, maar die heeft dit album weinig. Traveling Man is de positieve uitzondering.

Deze mannen kunnen een plaatje maken. Op dit album hoor je dat pas op het einde, vooral bij Fools Gold. Verder blijft het vaak bij een aardig element. Bijvoorbeeld wel een aanstekelijk ritme, maar verder weinig interessants. Of een leuk gitaartje dat wat op zichzelf staat.

Beautiful Day is natuurlijk een lekker nummertje. Over de rest van het album is weinig te melden. De kenmerkende U2-klank wordt snel eentonig. 2 sterren voor het geheel en dat plus ik op met wat punten voor Beautiful Day.

Een positieve vibe. Ze bewijzen inderdaad dat ze ook kunnen rocken, maar soms zit het er ver vandaan (Into You, pfff). Het is in elk geval gevarieerd. Verschillende zang (of spraak) en soms muzikaal. Ik denk zelfs een keer in een pretpark terecht te zijn gekomen (Groovallegiance). Eens kijken of we nog meer van hen tegenkomen in de lijst. Zou ik leuk vinden.

Bij uitzondering maar eens de 'expanded edition' geluisterd, want tja, dat is nog steeds maar een half uur.

Wij Hollanders klappen altijd met elke tel mee. Wellicht heeft de zanger Nederlandse roots, want hij moet en zal op elke drumslag een lettergreep droppen. Met het hoge tempo van de muziek (lekker hoor), wordt het daardoor wat geforceerd.

Een album dat leuk is om één keertje te luisteren. Een soort muzikale voorstelling. Ik waardeer de variatie. De stem slaat af en toe over, zonder dat er heel stevig wordt aangezet. Is dat om het verhaal aan te dikken? Voor mij hoeft dat niet.

Even iets heel anders. Een kale piano. Na een tijdje luister ik niet meer actief en wordt het wat gepingel. Prima op de achtergrond. Maar dit was een concert. Met publiek. Pfff...denk dat ik dan wel even was weggezakt.

Geen enkel los nummer onderscheidt zich echt. Maar deze band ontpopt zich hier wel as een alleskunner. Een hele variatie aan (gedateerde) muziekstijlen komt langs. En alles wordt sterk uitgevoerd. Soms swingt het en soms knalt het. Maar soms zeurt het als een oud Beatles nummer ('The Kids Are Allright is echt ver-schrik-ke-lijk). Goede plaat voor de muziekleek. Luister het als een introductie en vind jouw favoriete genre. 3,5 ster.

De basis wordt gelegd door stevig gitaarwerk. Om het te doorbreken heeft de band allerlei bijgeluidjes. Soms ook met de gitaar, soms hoor je iets heel anders als een telefoon. Die bijgeluidjes zouden eind jaren 90 vaak een prima zelfstandige melodielijn kunnen vormen voor typische breakbeatnummers uit die tijd. Zo geeft dit album een grappig tijdsbeeld. Het geheel voelt een beetje als spelen en ontdekking. Het is allemaal wel grappig. Echt eruit springen doet het ook weer niet. Ik houd het op drie sterren.

Yep, een Britpop stem. Er zijn veel ergere voorbeelden. En vaak matcht het ook wel met de muziek. Vooruit, drie sterren.

Vind de Stones altijd wel leuk. Dus ook leuk om dit eens te horen. Ben ik echt onder de indruk? Nee. Het klinkt allemaal wat ouderwets Amerikaans. Het mist nog wat kracht.

Ik moest even het internet op om te lezen hoe dit album zich onderscheidt. Het antwoord is eenduidig. Er is een invloed van veel verschillende 'zwarte' muziekstijlen terug te horen. Dat is wel zo. Maar dat is op heel veel rap-albums niet anders. Buiten dit aspect is het niet echt een vernieuwend album. De thema's bevestigen vooral de vooroordelen. Sex, drug en geweld, dat laatste bij voorkeur tegen de ordehandhavers. Ik vraag me af waarom iedereen dit puberaal provocerende album zou moeten horen. Normaal vind ik dat iedereen elk album in de lijst een kans moet geven. Maar als je dit album tijdens de tweede track afzet. You're excused...Daar nog bij opgeteld dat we veilig kunnen stellen dat de artiest zich niet op de gehele bevolking richt. Waarom moet iedereen dit dan wel horen?

Zelf kan ik hier prima naar luisteren, al skip ik wat gehijg en passages over geslachtsdelen. Er is veel variatie in rap-stijl. Er zijn wat dipjes, die ruimschoots worden gecompenseerd door een nummer als 'I'. Al is dat ook weer provocerend, gelet op de plek waar hij zijn kogels wil achterlaten.

Wat rustige nummers en een enkele Beatles kloon, want dat stond nog niet genoeg in de lijst....
En af en toe een instrumentaal nummer. Dat laatste moet je waarderen van een Beatle. 2.5 ster.

Ik ben helemaal niet zo'n fan. Maar hier kom ik niet onderuit. De hoes verraadt het al. De man heeft er zin in. En dat horen we! Een half uur lang een heel vol geluid. Dit is een goed album!

Eigenlijk is het niet eerlijk. Zo'n livesessie is gewoon een soort best-off album. Goed, met af en toe wel een extra (solo)-sessie. DP In Rock heb ik al gehad. Maar ik neem aan dat ik alle andere nummers ook nog op reguliere albums via de 1001 krijg.

Eerlijk is eerlijk. Je hoort de kwaliteit ervan afspatten. Was er graag bij geweest. Maar net als op de studio versies, erger ik me soms wel aan de rare uitspattingen, vooral het gegil. De rating is dan ook niet anders dan de eerdere. 5 sterren voor de enorme kwaliteit en een strafpunt voor de idioterie.

Dit album onderscheidt zich van stamalbum. Er is een professionaliseringsslag gemaakt. Alles is in balans. De rap is bijna meer een instrument dan een tekst. Daardoor prikkelt het wat minder. Het album kabbelt vooral lekker door. Het wordt achtergrond-rap. Lekker om bij te werken. Maar stiekem vind ik het eerdere, waarschijnlijk minder uitgedachte album fijner om naar te luisteren.

Een bijzondere, wat droevige stem. Niet perse mijn smaak. Als hij wat anders met zijn stem probeert, lijkt het wat te verdraaien. Hij zit er aan vast...Hij lijkt het wat te compenseren in thema en muziek, zonder dat het echt te blij wordt. Daar redt hij voor mij de plaat mee.

Krachtige nummers als Maybe Your Bavy wisselen af met weinig indrukwekkende softe nummers. Een uitmiddeling: 3 sterren.