Reviews by debliek

Een overzicht van de meer stevige gitaarstijlen. Soms meer klassiek, soms wat moderner. De zang is afwisselend. En ook binnen de nummers gebeurt ruim voldoende om het interessant te houden.

Een album met nummers met een toegankelijke opzet. Met helaas veel blikkerig geluid. En net storend vervormde stemmen. Soms past dat ook wel bij het nummer, soms niet. Ik zou ik me nog overheen kunnen zetten. Maar daarbij zitten er soms samples tussen, die muzikaal niets met het nummer te maken lijken te hebben. Zoals het geluid van de reclame tussendoor heel anders klinkt dan het geluid van de film zelf. En zijn er meer opvulstukjes dan echte nummers. Dan wel met een fluisterde dame, dan wel een afwisseling van storende geluiden (june child).

De tweede ster krijgt het album voor de opzet/potentie.

Frank is mij iets te 'glad to be unhappy'. Net zoals ik in de kroeg niet naast die ouwe zeur met zijn saaie klaagverhalen ga zitten, spoel ik nu ook snel door naar een vrolijker muziekje.

Vreemd dat artiesten met veel muzikale creativiteit op de eigen naam als titel uitkomen. Zit de creativiteit dan alleen in het muzikale hokje? Afgaand op de titel draait het nu allemaal om Tracy zelf. Terwijl Tracy best wat te vertellen heeft, zoals in de ijzersterke hit. Normaal zie ik zang vooral als instrument en let ik niet zo op de tekst. Maar zonder enige inspanning komt de tekst van Tracy vrij makkelijk binnen. Dat is een prestatie op zichzelf. Dat gezegd hebbende duren de 36 minuten van Tracy wel erg lang. De eerste twee nummers luister ik met plezier. Maar daarna haak ik toch echt af.
2 sterren voor het album als geheel en een halve bonus-ster voor de eerste twee nummers.

Het eerste nummer is ijzersterk. Er zit een hint van opera door de stevige 80 basis. De rest van het album is aardig. Het varieert binnen het jaren tachtig genre. Maar dat levert soms ook wat gepingel op (1959).

Deze band weet blijkbaar dondersgoed wat ze met deze muziek stimuleren ...

Misschien iets gedateerd, maar Alice toont hiermee de veelzijdigheid van de meer klassieke rock. Ook binnen de nummers wordt soms lekker afgewisseld, zodat het interessant blijft om te luisteren. Een dikke 4 voor deze kwaliteitsplaat.

Een aardige rock-plaat die zich wat meer richt op de echte luisteraar en wat minder op de feestende headbanger. Soms verzandt het in herrie (Het repeterende My Wave is verschrikkelijk). De stem pakt mij niet zo, al zit er wel kracht in.

Daar tegenover staan leuke muzikale vondsten als The Day I Tried To Live. Ik middel het uit op drie sterren.

Even een klassiek begin, maar dan knalt ie er vol in. Bam! De jaren 80 ongeremd voor je kanis! Wel goed uitgevoerd. Met soms een uitschieter als 4 Ever 2 Gether. 3.5 ster.

Jazz volgens het vooroordeel: (schijnbaar!) zonder vooropgezet plan gewoon wat doen. Waardoor er soms een verrassende harmonie ontstaat, maar soms er juist geen enkele sprake is van harmonie. En dat laatste komt bij mij het hardste binnen. Versterkt door op sommige momenten een volstrekt willekeurig geluid.

Feel-good-rock. Het ligt allemaal wel erg lekker in het gehoor. Zeker de hits trekken je mee. Het krijgt van mij met 3,5 ster zeker een voldoende. Maar of iedereen dit album moet horen? Het lijkt mij eerder thuishoren bij de 101 artiesten die je live moe(s)t meemaken.

De titeltrack is kenmerkend voor dit album. Een nummer met een best aardige opzet, maar zo'n typerende Britse zeikstem. Eerlijk is eerlijk. Er wordt best sterk gevarieerd met de zang. Maar de Britpop klank blijft vaak doorschemeren.

Soms doet het me sterk aan andere artiesten denken. Party Hard heeft bijvoorbeeld iets U2 achtigs. Maar dan nét niet. Dat zou voor mij ook de samenvatting zijn van een groot deel van dit album: nét niet.

Maar soms wordt je tussendoor verrast met een volle klank, waarbij die nare stem net iets beter past. Zoals bij The Day after the Revolution. Die momenten zorgen voor een halve ster extra. Kom ik op 2,5.

Amy is goed. Maar een heel album met de nasale stem van Amy, dat is toch te veel Amy. Je geeft toch sterren aan het hele album...Ook mis ik de bekende uitschieters van haar op dit album.

Amy weet wel heel goed meer klassieke stijlen met modernere (pop)klanken te mengen. Dat levert haar een de derde ster op.

De sessie heeft een bijzonder sterke start, waarbij zang en muziek beide duidelijk flinke kracht in zich hebben. Dit wordt bij beide precies voldoende geëtaleerd om op te vallen zonder te overheersen. Zang en muziek gunnen elkaar precies voldoende de ruimte. Ik denk dat de zanger vervolgens even een biertje is gaan drinken, want die horen we daarna even niet meer terug. Er is dan een afwisseling van soms raggende instrumenten, waar ik van kan genieten en soms suf gepingel. Dat laatste doet afbreuk aan verder een geweldige sessie. Kom ik daardoor op 3,5 ster.

Er zijn minimaal goede punten te noemen over dit album (op nummer 1 de variatie binnen het genre), maar toch koste het mij drie sessies om het uit te luisteren. Ik haak steeds af. Het is te saai. Paul is een goede zanger, maar toch kon ik de instrumentale delen het meest waarderen. Dan gaat er in dit genre iets niet goed.

De man kan best zingen. Maar het mag toch echt wel iets sprankelender. Ik bedoel: "He's got the whole world in his hands"...Dan ben je eigenlijk al af. En dan moet de luisteraar daarna nog heel wat nummers door zien te komen. 1,5 ster.

Noemde ik het album Armed Forces nog tijdloos, krijg ik nu van dezelfde artiest toch een gedateerde plaat zeg. Je zou zeggen dat het saai was als je niet af en toe wordt opgeschrikt door een rauwe keelkreet (Battered Old Bird) of omdat blijkt dat Ross van Friends achter de toetsen zit (eind Tokyo Storm Warning).

Eerder vroeg ik om meer Doors, en het eerste nummer smaakt inderdaad naar meer. Maar daarna word ik toch teleurgesteld. Het wordt nergens zo interessant als L.A. Woman. Soms wordt ik nerveus van een irritant instrument/geluid en soms is een nummer simpelweg te saai. En na het eerste nummer komt de zang nooit meer echt tot zijn recht. Pas het laatste nummer veer ik weer een beetje op.

De makers van dit album weten precies hoe ze de aandacht moeten trekken. Ze stoppen al hun energie en creativiteit in die beeldvormende elementen. Muzikaal komt er op de juiste momenten een leuke muzikale vinding voorbij. Daarmee bereiken zij de klant. De elementen die minder snel het primaire gevoel beroeren krijgen weinig aandacht. Zonde van de energie blijkbaar. De hit als voorbeeld. Het refrein is enorm sterk: origineel en toch pakkend. Dat refrein kent iedereen en wordt lekker mee-geneuried. Dat daarom heen een slap-uitgevoerde rap zit op een saaie muzikale basis maakt dan niet meer uit.

Gepingel waarbij elke toon zo lang mogelijk ter gehore wordt gebracht. Het is de uitdaging om net geen stilte te laten vallen tussen de toetsaanslagen. Bij voorkeur wordt op de achtergrond nog een langgerekte tweede toon toegevoegd, zodat je een onderwater-effect krijgt. En klaar.
Af te spelen bij het slapen gaan.
1,5 ster.