Reviews by debliek

Internet vermeldt over dit album vooral dat het een ecstasy-fuelled album is. Maar goed dat Mike Boddé zulke recensies niet heeft gelezen. Het schreeuwt om de vraag: 'Hoe klínkt een ecstasy-fuelled album?' Ik had in elk geval een ander idee bij de klank toen ik de term las.

Vervolgens meldt wiki dat het album gezien wordt als 'defining releases of the acid house'. Ook bij acid house heb ik een heel ander klankidee.

Via internet kom ik er dus vooral achter wat dit album niet is. En dat ben ik wel eens met Big-Brother-internet. Want ook ik heb geen idee wat dit wél is...

Alsof je je favoriete kroeg binnenstapt, maar er blijkt die dag een lokaal bandje te staan. Met een enthousiast, maar beschonken zanger. We doen vandaag maar ergens anders een biertje...

Je bent geneigd de zanger te reviewen. Want man, die stem klinkt lekker. Maar ik geloof dat ik een instrumentale versie ook 5 sterren zou geven. Het swingt en het ragt, het jazzt en het rockt.

Ik schreef eerder al dat de luisteraar The Beatles volgens mij vooral hoog waardeert door de (onbewuste) culturele plicht om het goed te moeten vinden. Nu blijkt dat dit ook geldt voor de stellers van de 1001. Je gaat mij niet wijs maken dat dit album ooit de 1001 had gehaald als er geen Beatles op stond. De muziek zeurt, de stem zeurt en dan ga je ook nog eens telkens de lettergrepen verlengen. "And whi-ile I'm away-ay,
I'll write ho-ome everyday-ay"
Niet om aan te horen.

Absolute dieptepunt hierbij: Ho(-o-o-o-o)ld Me Tight. Dat is me toch een gedateerd saai nummer. Het enige nummer dat wat minder saai wordt gezongen is Money. Maar ook hier: eigenlijk moet het Mo-o-o-o-o-oney heten....

Wij werken met een lijst van lijst van albums die iedereen één keer gehoord moet hebben. Ik wil een uitzondering aanvragen: Dit albums moet iedereen twee keer luisteren. Mijn primaire reactie was ooit een reactie op een schreeuwende vrouw. Maar het album is veel meer dan dat. Er zijn weinig mensen in de pop die zich kunnen veroorloven om van de muzikale zangregels af te stappen. Skin is er één van. Het is meer verrassend dan storend. Skunk Anansie gebruikt niet alleen dit element om zich te onderscheiden. Maar was ook nog eens vroeg bij het betrekken van de digitale muziek. Zo is een band ontstaan met een uniek maar zeer muzikaal geluid.

Solomon ken ik van die enorm krachtige stem. Die komt op dit album niet in zijn volste recht naar voren. De man kan zingen. Natuurlijk. Maar zijn stemgebruik is hier wat bescheiden.

In zijn tijd zal het modern geklonken hebben. Nu klinken sommige nummer zo gedateerd, dat ik het kraken van de LP mis op Spotify.

Ik blijf steken op drie sterren.

Ergens pakken sommige muzikale kwinkslagen op dit album mij wel. Een aantal nummers hebben één leuk creatief dingetje. Soms met een kleine knipoog naar een andere artiest. De rest van het nummer is er dan wat omheen geplakt. Maar creatief zijn ze. Dat blijkt ook wel uit de variatie op dit album.

Het nummer Monday is illustratief. Het begin doet mij een beetje denken aan een ver-tachtig-te Doors-plaat. Dat zijn ook gewoon lekkere seconden. Maar daarna verlies je snel de aandacht.

3 sterren. In hun categorie een vrij goede score.

Schrijf ik kort geleden dat ik geen fan ben van kampvuurmuziek; krijg ik Hotel California...Toch is dit nummer van een heel ander niveau. Het nummer is niet voor niets een evergreen. Het zit bijzonder goed in elkaar. Instrumentaal, maar ook vooral het samenspel tussen zang en instrumenten.

Dat blijkt geen toevalstreffer te zijn. Het album is veelzijdig. En bijvoorbeeld 'Life in the Fast Lane' en mijn favoriet 'Victim of Love' vragen een heel andere manier van zingen. Ook daar lijkt de zanger zijn hand niet voor om te draaien. Het komt allemaal heel natuurlijk / ongeforceerd over. En tijdloos. Zoals 'Victim of Love' gezongen wordt, zou het niet misplaatst zijn op NPO 3FM.

Wat kan je muzikaal verwachten als 'vrede en liefde' het thema is van een album. Dan zullen de vonken er niet vanaf spatten. Een aantal nummers, waaronder de hit zijn dan ook dodelijk saai. John vindt intussen de blues. En als we dat geluid horen, is het gelijk wat prettiger. Maar echt onderscheidend wordt het nergens. Totdat hij zich afvraagt hoe zijn voormalige collega 's nachts nog kan slapen. Niet zo'n liefdevolle vraag. Dus dat nummer trekt wel de aandacht en is de uitschieter op dit album. 2,5 ster.

Hecht maar niet teveel waarde aan mijn oordeel over dit album. Ik had vroeger al een hekel aan kampvuur-muziek. Het is mij te saai. Hoogstens een achtergrond-muziekstijl voor mij.

De eerste helft van de jaren '80 samengeperst op 1 album. Geweldig...

Muzikaal is dit lekker gevarieerd. Maar dit album draait om de zang. Nou ja, zang? Soms wel, maar op andere momenten loopt Julian soms half-zingend-half-sprekend de kantjes er vanaf. Enerzijds is het bij lange na niet zo verschrikkelijk als Dylan en wil ik dat in sterren tot uiting laten komen. Anderzijds weet ik vrij zeker dat ik dit album nooit meer zal opzetten. Conclusie: Ik heb Dylan met twee sterren veel te hoog ingeschaald.

Wat een verschrikkelijke zeur-plaat is dit weer....

De link naar Spotify brengt mij naar de versie van 2006.

De bandnaam Incredible Bongo Band en de albumtitel doen deze muziek te kort. Natuurlijk biedt de Bongo de basis. Maar er wordt toch echt een geheel van instrumenten ter gehore gebracht. Ik snap het wel. Dit was (vast) één van de eerdere bands die muziek van anderen pikte en daar een drumbeat overheen gooide. (Je zou ze modern kunnen noemen.) Maar wel met zorg. Het geeft de nummers vaak meer power.

Laten we het eerste nummer Apache als voorbeeld nemen, want dat is verreweg het beste nummer. Die slagwerk-solo is prima. Maar daar luistert niemand een hele cd lang naar. Het zijn de eerste twee minuten die het nummer geweldig maken. De basis van de Shadows wordt prachtig gepimpt, waar de drumbeat een belangrijke rol bij heeft. Binnen één muzikaal thema wordt in die minuten wordt heel wat afwisseling geboden. Het is niet voor niets dat dit nummer zo vaak is gebruikt in mixen.

Ik ben niet goed op de hoogte van de metal-geschiedenis. Maar dit komt mij over als grondleggend voor de elektronische metal. Het eerste nummer biedt bijna een drum & bass basis. Als je bij het tweede nummer de 'zanger' wegdenkt, associeer je dit al snel met Rammstein en het intro van het derde nummer lijkt wel wat op wat Junkie XL eind jaren deed (En nu weet ik ook eens waar Promo de mosterd heeft gehaald).

Het niveau van de latere artiesten in dit genre wordt op dit album bij lange na nog niet gehaald. Het is vooral nog vrij eentonig, maar omdat dit het eerste is wat ik ken in een genre dat ik toch erg waardeer, geef ik het een extra halve ster. Kom ik op 2,5.

Zelf vond ik het dus wel leuk voor één keer. Ik zou alleen niet weten waarom dit in een lijst staat die iedereen moet horen. Ik ken genoeg mensen die hier nooit naar moeten luisteren.

Beck weet bijna elk nummer te verpesten met irritante piepjes, wegdraaiende geluiden etc.

Een aangename verrassing. Dit album verkent de uithoeken die een pop-zangeres kan bieden. Soms is het stereotype pop, maar meestal ligt er een andere muzieksoort als basis achter. Zo word je meegenomen van rock naar big band naar filmmuziek. Waarbij vaak ook nog een soepele overgang tussen die nummers wordt gemaakt. Ook met haar zang varieert deze dame er flink op los en zo vindt ze soms best interessante combinaties.

Bij Q-Tip had ik wat verwachtingen. Een cd waarop ongeforceerde rap met een goed ritme de stevige basis biedt. Op Renaissance wordt veelvuldig samengewerkt met andere artiesten. Verscheidene dames zingen het refrein in. Helemaal prima. Maar ik moest wel even mijn verwachting doorbreken. De eerste keer vond ik het eigenlijk matig. De tweede keer kon ik mijzelf wat meer openstellen voor verandering en vond ik het veel beter. Dus tja...wat of wie is nu het onderwerp van een recensie? Een album of de recensent?

Coldplay levert een sterk uitgedacht album met een constante kwaliteit, maar ppfff...wat...een...gezemel. Als ik de hit Clocks opzet en wellicht het volgende nummer Daylight laat staan is het meer dan genoeg van dit album voor mij.

Een beoordeling op melodie of harmonie zou hier totaal niet op zijn plaats zijn. Alsof je abstractie schilderijen beoordeelt of het Van Goghs zijn. Het gaat bij dit soort albums juist over de 'buitenkant'; over hoe het overkomt bij de luisteraar.

En dit album komt over als een knaller, met een flinke ruwe rand. Het is perfect als je wat energie kwijt moet. Lekker meeschreeuwen of, voor de meer muzikaal ontwikkelden, lekker meespelen op de luchtgitaar en bijbehorend drumstel. De twee hits (vooral Come Out And Play) zijn hiervoor het meest geschikt en krikken de rating flink omhoog.

4+ sterren.