Reviews by debliek

Een plaat zonder ups en down. Geen moment dat ik van mijn stoel veer. En geen moment dat ik mijn wenkbrouw optrek. Al eerder gezegd. Een album met een continue kwaliteit is sowieso een prestatie. Een beetje pech voor deze dame dat ze Sam Cooke opvolgde. Als ik die naast elkaar zet, leidt Sam met afstand. Al met al een hele ruime 3.

Zeg ik bij het vorige album nog dat ik niet zo'n zoetekauw ben wat muziek betreft. Word ik nu toch erg vrolijk van deze zoete klanken. Zo vrolijk dat ik het album direct nog een keer opzet. Had ik hier bij willen zijn? Jazeker!

Tja, ik ben gewoon niet zo zoetekauw als het om muziek gaat...

Ik kan niet naar die stem luisteren. Dat helpt natuurlijk al niet. Maar buiten dat klinkt het ook allemaal zo nep. Vanuit mijn regisseursstoel: "Ik geloof je gewoon niet". Deze muziek moet toch een gevoel overbrengen. Dat lukt bij mij niet. Ergens tussen zender en ontvanger gaat er iets mis met het signaal.

Ik krijg deze de dag na George Michael. Leuk om deze twee naast elkaar te zetten. De heren kunnen beide prima zingen en muzikaal klopt het allemaal. Toch is het een easy win for Elton. Hij gebruikt in elk nummer zijn stem en de muziek veel veelzijdiger (zonder uit de band te vliegen). Het wordt hierdoor nooit saai. Het album van Elton is een stuk ouder dan dat van George, maar klinkt veel moderner. Een zeer bekende naam natuurlijk, maar eigenlijk toch een ontdekking voor mij.

Prachtige titel voor deze lijst natuurlijk. Laten we dat maar proberen. Maar het wordt mij wel moeilijk gemaakt. De eerste tonen bevestigen mijn vooroordelen toch sterk. Zoetsappige klanken. Toch maar door naar de rest. Knap dat je saaie muziek op zoveel manieren kunt presenteren eigenlijk. Want gevarieerd is het wel. En ik moet ook wel toegeven. Het is goede muziek/zang en hoort in deze lijst thuis. Ik kan er zelf alleen maar moeilijk naar luisteren. Laten we het houden op smaak. Dan ga ik maar voorbij aan mijn eigen smaak. En geef dit album een voldoende.

Dit is een test neem ik aan. Geef je dit 3 sterren of meer, ben je af. Mag je niet meer meestemmen...

Dit luistert gewoon lekker weg. Toch is het wat minder interessant allemaal dan 'Kind of Blue', het album dat ik eerder van meneer Davis kreeg. Een album dat je móet horen? Dat denk ik niet. Wel een album dat je waarschijnlijk heel veel op de achtergrond kan opzetten.

De nummers zijn niet meesterlijk. Maar het is allemaal muzikaal wel prikkelend en aardig gevarieerd.

De meeste artiesten bouwen op. Maar dit album begint top en wordt telkens saaier en slechter. Moest even wat anders opzetten, anders zou ik achter het stuur in slaap vallen. We middelen het maar uit. 3 Sterren.

Dit album luister je niet bij een goed gesprek. Je luistert het niet tijdens het wegwerken van je werkmail. En je luistert het niet in de auto. Kortom. Je luistert het niet. Nooit.

Kijk. Dit is nou leuk. Een aardig plaatje dat ik nog nooit had gehoord.

Het is zo'n album waarbij alles wel ok is. Geen echte uitschieters. Niet naar boven en niet naar beneden. Daarom zal het ook wel een vergeten album zijn. Maar een steady nette kwaliteit leveren, dat is (helaas) al bijzonder op zichzelf.

Van kinds af aan gebombardeerd onder het mom van cultuur met saaie dingen. Je moet Reve lezen dat is de top van de literatuur, je moet The Godfather kijken, want dat is dé filmklassieker. Én minimaal 70 van de 100 muzieklessen op school kreeg je de Beatles voor je plaat. Want dat is het beste wat er zou zijn op muziekgebied. Waag het allemaal maar niets te vinden, en je bent een cultuurbarbaar. Andere smaken worden niet makkelijk geaccepteerd. Tja, dat is dan maar zo. Ik heb toch een andere smaak. Ik vind het allemaal saai, zelfs zo saai dat het me op mijn zenuwen werkt. Ik kan mij voorstellen dat anderen het wel aardig vinden. Maar de hoge ratings van dit soort dingen lijken mij meer bepaald door de (onbewuste) culturele plicht om het goed te moeten vinden.

Maar goed. Dit album zag ik natuurlijk wel aankomen. En je moet het een kans geven. Gelukkig is het eerste nummer een aardige start. Dat helpt mijn mindset. Net op tijd, want nummer 2 is exact zo'n voorbeeld van op mijn zenuwen werkend saai. Ik ben het hele album doorgekomen en trof her en der toch een aardig nummer aan. Maar meer dan 2 sterren. Ik zou echt niet weten waarom...

Ik kreeg dit album op vrijdag. Heb hem nu op maandag opnieuw moeten luisteren, omdat ik hem al helemaal kwijt was. Dat zegt toch eigenlijk al wel genoeg....

Ik heb het boek nodig. Want ik ben toch echt benieuwd waarom dit nu een album is dat ik moet horen. Luistert wel aardig weg verder hoor. Maar ik verwacht meer in deze lijst...

Dit zijn de albums waar ik bang voor was toen ik aan de 1001 begon...Ik kan niets bedenken wat ik hier nou goed aan vind....

De eerste nummer zijn VER-SCHRIK-KE-LIJK. Dit album stormt regelrecht op een één af. Tot er na een tijd GE-WEL-DI-GE nummers als Blues Deluxe komen. Tof dat er veel variatie op een album te vinden is. Maar de blues-kant past de heer toch het best.

Wat een zeurplaat zeg...

Volgens mijn luistermaatje de achtergrondmuziek bij de Teleac-cursus Sterrenkunde. Een betere omschrijving kan ik niet geven. Om in zijn geest te blijven schrijven: goed om kennis van te nemen.

Allemaal aardig hoor. Maar Spotify laat vervolgens Public Enemy horen. Klinkt toch echt een stuk sterker.