Reviews by debliek

Opgevoerde Rock & Roll. Het is even zoeken. Spotify laat de helft weg (internet leert dat er nogal wat rechten problemen waren/zijn). De U-buis geeft een (nog) sneller afgespeelde versie en vervolgens een album met een andere volgorde (zoals uitgevoerd in Hamburg). Maar ik denk uiteindelijk de juiste versie gevonden te hebben.

Het album zit al snel op een makkelijke 4 sterren. Dan volgen wat bekende nummers, die in Hamburg zo uitgevoerd lijken zoals ze bedoeld zijn. Great Balls of Fire en Hound Dog zijn niet voor niets opgepakt door anderen. De teller voor deze jaren '50 nummers komt op 4,5 ster. Wel jammer dat de statistieken die meetellen voor de jaren '60.

Een duidelijke punk-uitstraling toont de hoes mij. En toch ben ik erg geïnteresseerd. Hoe kan dat?

Eind jaren '90 trok ik de verbanden met The Prodigy. Toendertijd eerst Ants Invasion (met max. 10 kb/s) gedownload. Want ik was toch benieuwd naar die Prodigy-original. Dat nummer stelde mij, ondanks niet mijn muzieksmaak, niet teleur. The Prodigy had inmiddels het logo aangepast naar de mier en op internet werd de term Ant-Music gebruikt over muziek van The Prodigy (niet lang geleden had The Prodigy nog een Army of the Ants tour). Iets later zag ik plaatjes van Adam (deze hoes) en trok ik toch een parallel met Flint van The Prodigy. Bijvoorbeeld voor de kledingstijl. Dat komt natuurlijk vanuit de punk hoek, maar tja ook daarbinnen vind je variatie. Ik ontdekte door de gewekte interesse de nummers Kings of the Wild Frontier met een soort power-drum die mij wel beviel en Antmusic, dat iets vrolijker klonk. Die laatste trof ik ook weer aan op We Control van Hyper (een onderschat album). Voor de cover-versie was samengewerkt met Leroy, van...The Prodigy.

Mogelijk allemaal in mijn hoofd ontstaan, maar voor mij voelde het als de wortels van The Prodigy. Dus laat de rest maar horen. Daarbij hoop ik in tegenstelling tot anders op een creatieve punk plaat.

Wat dat betreft wordt ik wel op mijn wenken bediend. Tegelijkertijd is het soms wel erg speels (met Jolly Roger als toppunt). De punk-uitstraling is wat minder rauw en meer gericht op de uitstraling dat deze band gewoon plezier maakt en zijn eigen ding doet. De ongelikte (samen)zang blijft wel nadrukkelijk aanwezig. Het blijkt toch dat ik de beste drie nummers kende. De rest heeft weinig meerwaarde en is soms echt storend.

Geen idee of ik nu sterren geef aan nostalgie of muziek.

Eerder mochten we een mijmer-album van Ali beluisteren. Dit komt wel terug op dit album, maar het album is veel gevarieerder. Daardoor valt wel op dat de zang niet altijd even zuiver is. Ik luister deze keer via de TV en dat beïnvloedt de luister-ervaring. Want ik kijk de hele tijd tegen een ontzettend vrolijke volle lach van een muzikant aan. Ik neem aan dat dat dan Ali is. Kunnen we afspreken dat alle muzikanten voor gewoon uitstralen dat ze er zin in hebben? Daarmee verdien je van mij alvast je eerste ster!

Kort geleden kregen we Heart and Bones van Paul. Ik heb er weinig over geschreven. Want het was vooral saai. 1,5 ster kreeg het. Dit album is meer gevarieerd. Dat heb ik wel nodig. Maar de nummers blijven saai en/of vergeetbaar. Meer dan een 2+ kan ik hier niet van maken.

Ik sluit het vorige album CHIQ af en krijg nu als start van dit album Wordy Rappinghood. Je blijft dan toch in die vrolijke stemming hangen. Van de Tom Tom Club had ik nog nooit gehoord, maar dit nummer ken ik wel. Het is een beetje een weinig serieuze doorzetting van disco en een voorloper van bands als Chicks On Speed. Maar daarom zal de laatstgenoemde dit nummer ook wel gecoverd hebben.

Mijn enthousiasme ebt toch snel weg. De rest van het album is vooral wat gerommel. Niet interessant en bij vlagen zelfs vervelend om te luisteren.

Het moet het dus van één nummer hebben. En dat nummer is dus vrolijkmakend, maar kan dit aanmodderen niet zelfstandig naar een voldoende trekken.

Hé, hier ben ik vergeten om iets over te schrijven zie ik. Maar eeehhhmmmm....wat was het ook alweer? Kom op, nog niet eens maandje terug, moet ik toch terug kunnen halen...Maar...nope...Als dat geen vergeetbare 3 is...

Toch maar even nog eens opzetten. Bij het eerste nummer slaat de stem over. O ja, het komt terug... Niet per se de hoogste kwaliteit in de lijst... Als ze de rustige vibe willen doorbreken, wordt dat met bad liquor op een belachelijke manier gedaan.

Waarom staat dit er nou in? De opzet is vergeetbaar de uitvoering is matig, de climaxen soms zelfs slecht.

Hé, nog een album van Chic na het eerder verkregen Très Chic. En toch niet onterecht. Disco is niet mijn genre. Maar Chic weet met sommige nummers toch bij de grootste disco-haters de voetjes van de grond te krijgen. Hun top-nummers zijn catchy en funky. De hit die dit album maakt is Good Times. Iets minder dan Le Freak van het vorige album, maar nog steeds een enorm sterk nummer. Het is niet voor niets dan het overal werd en wordt opgepakt. Zelf zo erg dat ik in mijn hoofd steeds Grandmaster Flash over dit origineel heen hoor.

De rest van het album is wat minder gevarieerd dan het vorige. De helft valt onder de categorie vergeetbare 3. A warm summer night en My forbidden lover staan daar aardig boven. Met de tophit erbij, kan ik ook bij dit album niet onder de 4 sterren uitkomen.

Het begint met een sfeerzettende intro. Althans...dat dacht ik. Het blijkt door te gaan en wordt een opbouwend nummer. Althans...dat dacht ik. Het gaat op gegeven moment gewoon over van buitensporig saai naar buitensporig vaag. Dat laatste in die mate dat het strafpunten verdient. Halverwege het album staan de tellers dan op 1 nummer en 1 ster....

De rest van het album komt niet buiten de marges die het eerste nummer aangaf...

Het is natuurlijk prima als je, onder invloed van, op je zolderkamertje geluiden ontdekt en opneemt. Geniet ervan. Als je dat dat kan spelen voor een publiek dat hier, onder invloed van, van kan genieten. Hartstikke goed. Maar om dat dan vervolgens als plaat te zien die iedereen gehoord moet hebben...Het gaat me wat ver. En halverwege de jaren '90 kunnen we gepiel met elektronica toch niet meer vernieuwend noemen...

Onvervalste of wellicht wat ouderwetse rockplaat. Ik kan er maar weinig over zeggen. Heel stereotype, maar heel sterk uitgevoerd. 4,5 ster.

Soms is vals zingen helemaal geen punt. Maar als je je plaat de uitstraling meegeeft van luistermuziek, dan moet het wel zuiver zijn, anders doet het wel afbreuk.

Soms zijn vervormde stemmen helemaal geen punt. Dan past het in het geheel. Maar als je je plaat de uitstraling meegeeft van luistermuziek, dan moet het wel zuiver zijn, anders doet het wel afbreuk.

Soms zijn gillende en buiten de muziek vallende geluiden helemaal geen punt. Maar als je je plaat de uitstraling meegeeft van luistermuziek, dan moet het wel zuiver zijn, anders doet het wel afbreuk.

Soms is een snobkeuze helemaal geen punt. Maar als je de lijst een uitstraling wil meegeven van kwaliteitsmuziek, moeten de albums wel serieus te nemen zijn, anders doet het afbreuk.

Af en toe verrast de lijst mij positief. Dizzee had ik hier niet verwacht. Als je doorklikt, schrijft het internet van alles over hem vanuit het hiphop perspectief. Dat is natuurlijk een belangrijk deel van Dizzee. Maar het internet doet hem daarmee ook te kort. Het onderscheidt zich toch duidelijk van andere hiphop in de lijst. Het meest opvallende zijn de krachtige bassdrums. Wellicht omdat die daarmee zo opvallen, vallen de gekozen ritmes ook op. Hier zijn we toch getuige van creativiteit. En daarmee bracht Dizzee toch vrij vroeg een soort dubstep-achtige plaat. Het gaat echt niet zo ver als bijvoorbeeld een Skrillex. Maar het is toch een soort voorloper.

Dit is een prima plaat, maat niet het beste uit die hoek. Dizzee zelf heeft zich veel verder ontwikkeld. Al een jaar later kwam bijvoorbeeld Stand up Tall uit. Alweer net iets fijner. En stiekem vind ik het radio-hitje Bonkers ook wel geinig. Maar ik verwacht, mede doordat de lijst gewoon al wat ouder is, niets veel vergelijkbaars. Ik relateer de sterren daarom niet aan concurrenten en waardeer met de sterren ook een genre.

De Cure kan zo ontzettend saai zijn. Vooral de zang is hierin een factor. Terwijl die zang wel uitstekend samenvakt met de muziek. Het is een uitgewerjt geheel. In die zin voelt veel van de Cure als U2. Onmiskenbaar kwaliteit, maar ik kan er zelf niet van genieten. Wat het verschil maakt zijn de instrumentale nummers. Soms bijna Hybrid-achtig. Daardoor klik ik hier wel het vierde sterretje aan.

Met deze titel had ik veel verwacht, maar dit niet. Een mengeling van rustgevende en vrolijkmakende muziek. Van zuidelijke klanken tot jaren '80 hiphop. Is het het allerbeste? Nee. Maar dit zet je zo nog eens op!

Ik had eerder wat last van het stereotype repeterende reggae geluid. Bij een volgend album was dat binnen een jaar al veel minder. Dit album is weer van drie jaar verder en weer hoor je een enorme ontwikkeling. Natuurlijk, de basis blijft reggae, maar van een repeterend geluid kunnen we niet meer spreken. Dit zijn gewoon mooie liedjes. Bob komt als zanger echt tot zijn muzikale recht.

Met zo'n snelle ontwikkeling ben ik benieuwd naar het latere werk.

Neil prikkelt inmiddels de nieuwsgierigheid. Wat heeft hij nu voor voor mij in petto? Het is met name een rustige plaat. Nauwelijks fratsen, gewoon zingen. Devplaat toont Neil zijn kwaliteit, maar is ook wat saai.

Rock in een ruime definitie. Fijn als ze richting de klassieke powerrock bewegen. Maar ze stappen ook naar meer zuiderlijke klanken. De kracht zit hem telkens in de fijne ritmes. Ik krijg ergens zelfs een soort Massive Attack gevoel.

Yep. Jaren '80... Af en toe wat vaag. Maar vooral stereotype. Ga uit mijn lijst!

Ben al geen fan van het duo. Dat is me al veel te saai. Maar als je het dan nog eens uitkleedt naar één persoon, dan wordt het tergend. 1,5 ster.

Onvervalste stereotype blues. Het is de man op het lijf geschreven. Het is gewoon goed, maar prikkelt naar de huidige standaarden nog niet bijzonder veel. Ik zet gelijk maar even Hard Again opnieuw op. Het album dat we eerder van hem kregen. Nog steeds overduidelijk blues, maar wat een power zit daarin. Dat is toch het verschil. tussen 5 en 4 sterren.

Na een aantal fijne luisterplaten, komt de dag dat je wist dat die zou komen. De dag dat we weer amuzikale zang moeten verwerken. Ik heb de drie albums van de Pixies gemiddeld een 2 gegeven en nu dus een solo-album van de man die die troep heeft achtergelaten. Het is sowieso te veel. Ik vind normaal een best-of-album valsspelen. Maar ik zou er nu blij mee geweest zijn. Gewoon de muzikale vondsten die er bij Franks schijven ook elke keer bij zijn (eerlijk is eerlijk) op een rij. Alle ballast over boord.