Reviews by debliek

Met een paar uitzonderingen, waaronder het enige nummer dat ik kende (English Rose) heeft dit album één tempo. The Jam slaat waarschijnlijk op dit ritme/de drums. Het is de hele tijd alsof je naar een jam van een beginnend bandje luistert. Het ritme is bekend en de anderen proberen daarop wat dingen op uit. Het is niet vervelend om te luisteren. Maar om nou te stellen dat iedereen dit moet horen....

Dat hardop fluisteren. Het werkt best voor één nummer. Maar je raakt het toch snel zat. Verder ligt het allemaal ok in het gehoor, maar wordt het nooit echt interessant.

Punk blues lees ik. Te weinig blues. Te veel punk.

Dit album heeft de pech direct na Rush te komen. Als je na de creativiteit van Rush Blackened hoort, dan is dat toch ineens 'gewoon rammen'. Ook niet altijd wat mis mee. Maar je merkt toch dat je bij One opveert. Dan besef je dat de nekspieren tot die tijd prima bediend werden, maar dat er weinig hersengymnastiek werd geboden.

Het album is zeker een bovengemiddeld schijfje en One tilt het zelfstandig nog wat verder. Maar mijn voorkeur gaat overduidelijk naar Rush.

Rush, nooit van gehoord dacht ik. Totdat ik de eerste klanken hoor. Ow...maar dat kennen we! Tom Sawyer heb ik zelf al duizenden keren opgezet. Super sterk nummer in het geheel, maar met extra pluspunten voor de eerste 10 seconden. Zonder al te gek te knallen, zit daar zoveel belofte in.

De zang valt in die seconden heel erg op. Maar toch moet het album het niet daar van hebben. Natuurlijk, het werkt vaak versterkend. Maar de instrumentele delen luisteren vaak net zo fijn weg. Er is dus meer.

Wat maakt dan wel het verschil? Dit album heeft dé middenweg gevonden tussen een makkelijk te luisteren concept en creativiteit. Ik kon het album makkelijk drie maal luisteren. Er wordt volop voor afwisseling gezorgd. Niet alleen tussen delen van de nummers. Maar ook de individuele instrumenten binnen een deel huppelen er vaak op los.

Zelfs jaren '80 klanken die vanuit de ruimte lijken te komen worden omarmd en zo verwerkt, dat het warempel het geheel versterkt. In The Camera Eye past de zanger ook nog eens zijn zang erop aan. En het blijft prima klinken.

Een van de beste en meest creatieve albums in het genre. Dat scoort makkelijk 5 sterren.

Een heel sterk jaren '80 geluid. Het heeft iets van de Genesis-nummers van die tijd, maar dan veel minder krachtig. Goed uitgevoerd; het heeft zeker kwaliteit. Maar tegelijk heeft het niets waardoor je het nog eens wilt luisteren. Volgende week ben ik het plaatje wel weer vergeten, denk ik.

Zo. Dat eerste nummer. Niet aan te horen die stem. Normaal had ik het gelijk afgezet. Maar het is de 1001, dus vooruit maar. Daarna wordt de muziek wat meer swingend en weet Rod er een geheel van te maken. Tot mijn verbazing ga ik het gaandeweg steeds meer waarderen. Maar nog eens opzetten, dat geloof ik niet. En dat eerste nummer verdient toch wel een strafpunt. Dus 3 sterren is mooi genoeg voor Rod.

“What is this song all about?
Cant figure any lyrics out
How do the words to it go?
I wish youd tell me, I dont know
Dont know, dont know, dont know, oh no
Dont know, dont know, dont know...

Now Im mumblin and Im screamin
And I dont know what Im singin
Crank the volume, ears are bleedin
I still dont know what Im singin
Were so loud and incoherent
Boy, this oughta bug your parents
Yeah”

Ik kan het niet beter samenvatten dan Weird Al.
Niet dat de onverstaanbare teksten iemand weerhouden om mee te blèren. Wat toch maar weer aantoont dat het muzikaal heel krachtig is.

Ik moest even wennen aan de stem. Maar dat lukte me wel. Zo goed zelfs dat ik amper meer luister. Onbewust wel. Want na 20 minuten kijk ik al hoe lang we nog moeten.

Dit album biedt een eigen geluid. Dus deze 3 is wellicht niet vergeetbaar. Maar meer sterren kan ik er niet aan geven.

Maar 40 minuten. Zal elk luistermaatje dit rap-plaatje dan wel uitluisteren? Het is aan de andere kant wat eentonig. Dus wellicht wordt er weer doorgezapt.

Er is vooral weinig mis met dit plaatje. Echt boven het jaren-90-rap-maaiveld komt dit niet.

En dan hebben we weer een vergeetbare 3.

Bij het krachtige eerste nummer spitste ik mijn oren. Maar eerlijk gezegd, volgt daarna niet veel bijzonders. Natuurlijk, er is weinig mis mee, maar er springt ook niet veel uit.

Een gevarieerd album, waarbij Blondie toch een eigen geluid houdt. Een prestatie op zich.

Regelmatig dut ik wat in, pakt het mij niet zo. Maar ook regelmatig veer ik op. Nummers als One way or another zijn toch fijne powertracks.

Normaal haat ik die luie zang. En helemaal verantwoorden voor mijzelf, waarom ik het nu wel fijn vind, lukt me nu niet. In elk geval voelt het echt en past de zang bij de relaxtere muziek. Het heeft iets van de Fun Lovin' Criminals, maar dan met wat minder power-uitschieters. Prima plaatje.

Helemaal uitgeluisterd. Wat een verschrikkelijke vorm van zelfkastijding.

Een soort post-punk als je luistert naar de muzikale opzet en het stemgeluid. Maar tegelijk is dit geen muziek dat uitstraalt dat het in een schuurtje is opgenomen. Het stemgebruik bij bijvoorbeeld Connection lijkt mij meer een knipoog naar die punk. Een soort zelfspot?
Ik moet even wennen, maar het is uiteindelijk ook wel erg pakkend, wat pop-achtig. Je knikt snel mee met je hoofd bij bij zo'n nummer als Car Song. Het lukt me ook wel om aan die stem te wennen. Wie weet, zet ik dit zomaar nog eens aan.

Een typische jaren '90 zangeres. Weinig mis mee. Het doet ook niet zoveel. Prima hoor om bij te werken. Maar dat is het dan ook wel. De hit spring er trouwens wel behoorlijk uit. Wellicht de reden om dit op lijst te zetten. Aan de andere kant is die hit niet iets dat iedereen moet horen. Iedereen heeft die al 1000en keren gehoord.

Madonna had natuurlijk een flinke invloed op de pop-muziek. Ondanks dat ik het eerdere album niet zo interessant vond, snap ik dat deze zangeres in onze lijst thuishoort. Nu krijgen we echter een album van haar uit 2000. Met al het begrip, maar ik durf wel te stellen dat ze op dat moment echt geen trendsetter meer was, maar een trendvolger. Ze volgde ze de nieuwere elektronische muziek en keek goed hoe haar jongere collega-popzangeressen hier mee omgingen. Dit is dan ook vooral een papagaaien-album. En net als bij papagaaien begrijpt Madonna zelf eigenlijk de geluiden niet die ze voortbrengt. Het tweede nummer is het meest exemplarisch. Dat begint als een Daft Punk kloon. Muziek die draait om een kale ontwikkelende basis. In plaats daarvan wordt het overschaduwd door de totaal niet passende verdraaide stem van Madonna. Zo doet ze die basis én zichzelf tekort. De titeltrack is eigenlijk het enige nummer dat een positieve uitzondering vormt. Zilver voor American Pie. Maar dat is een uitzondering. Madonna vond zelf blijkbaar dat dit niet op het album thuishoorde. Het tapt echt uit een ander vaatje. En dat is terecht. Maar ik begrijp de platenmaatschappij wel. Ik zou het er ook graag doorgedrukt hebben. Anders was dit schijfje helemaal mondiaal door de shredder gehaald.

Ik ben weer eens het internet opgedoken omdat ik werkelijk niets begrijp van het idee dat iedereen dit moet horen. De 1001 staat niet alleen. In alle lijstjes komt dit album terug. Het is opvallend hoe weinig muzikale argumenten er daarvoor worden gepresenteerd. Het gaat over legendarische optredens, het gaat over (emoties rond) de artiesten zelf. Maar nergens lees ik dat het muzikaal geniaal is. Daar is een reden voor. Muzikaal is dit belabberd. De zang bovenop. Het nare Britse accent hebben we al vaker gehoord. Maar zelden zo vals als bijvoorbeeld in Don't be shy. En wat klinkt het af en toe weer lui.
Met één top notering ben ik het wel eens. Wiki laat mij weten dat het britse publiek slechts twee albums meer overschat vindt dan dit album volgens de BBC. Britse artiesten, luisteren jullie ook even naar dit signaal?

De bandnaam belooft psychedelische geluiden. Dus ik bereid mij voor. Het eerste nummer voldoet daar wel aan, maar op een positieve manier. Het komt over als filmmuziek. Wellicht iets minder duidelijk, maar die associatie maak ik wel vaker op dit album. Je moet de zang dan even wegdenken. Die zang verdient ook een paar zinnen tekst trouwens. Het is wat raar namelijk. Het heeft het stemgeluid van oude punk. Maar het stemgebruik komt meer in de buurt van meer klassieke rustige rock. Per nummer varieert deze balans wat en daarmee ook mijn ervaring ervan. Wat ik er in totaal van vind, vind ik nog moeilijk. Die stem haalt mij in elk geval steeds van mijn werkt, trekt mijn aandacht naar het nummer. En vanaf daar krijgt de band het voor elkaar op mijn aandacht weer bij de stem vandaan naar de muziek te trekken. Dan moet je toch iets goed doen.

Een artiest die oververtegenwoordigd is in de lijst. Maar dit is wel het derde album waar weinig op aan te merken is. Dat is een prestatie op zich. We weten inmiddels dat we geen uitschieters kunnen verwachten. Misschien heeft dit album geluk dat ik het middernacht luister. Dan hoeft het ook niet zo spannend te zijn.

3,5 ster.