Reviews by debliek

Na twee kunstzinnige uitspattingen op één dag is een toegankelijker plaatje als dit welkom. Buffalo Stance is, met de switches, samples, rap en beats, een typisch Turn up the bass geluid. (Al stond het er nooit op.). Neneh schat ons luisteraars laag in en stelt ons voor aan de hihat en de tambourine. Dat tempert mijn verwachtingen. Onterecht, want eigenlijk is dit nog best een geinig in elkaar gedraaid nummer. Manchild lijkt vervolgens de start van triphop. Wiki leert mij dat één van de mannen van Massive attack hier een grote rol in had. Ja, dat hoor je.

Deze twee nummers samen naar meer. Maar helaas. Het kruit is verschoten. Het is hierna vaak een soort een kruising tussen een matige En Vogue en een matige Madonna. En dan duurt het album lang...

Met de eerste twee definiërende nummers, wil ik geen onvoldoende geven voor het album. Maar heel ver zit het er eigenlijk niet vandaan.

Is dit album nu één grote chaos, of zit het heel vernuftig in elkaar? Dat ik mij dit afvraag toont dat het een interessant geheel is. Het album is één grote beleving, met invloeden uit uiteenlopende muzikale hoeken en met uiteenlopende emoties. De eerste samenstelling is hiervoor een prima introductie. Het uiteenlopende en wat chaotische karakter neemt natuurlijk ook mee dat niet alles voor iedereen even prettig is. Zo vind ik I talk to the wind nogal saai. En heeft de vierde samenstelling me te veel piepjes. Soms is ook dit album teveel 'Kunst, omdat het moet'. Maar net als bij Dagmar, gaat dat niet ten koste van de muziek. Of ik dit album in zijn geheel nog eens zal luisteren, weet ik niet zo goed. Het is met deze muziek lastig te testen. Dit luister je niet twee maal zo snel achter elkaar. Maar ik verwacht de samenstellingen 1 en 5 in elk geval nog wel een los te luisteren en dat is samen toch een flink deel van het album.

Ik geef hier wel eens wat af op de categorie 'kunst, omdat het moet'. En het mag duidelijk zijn. Dit past heel makkelijk in dat hokje. Het album is behoorlijk theatraal / gemaakt en voelt ouderwets. Tegelijk is het voor Dagmar, in tegenstelling tot anderen in het hokje, geen keuze tussen die kunst en de muziek. De muziek blijft een hoofdrol houden. Een uitzondering daargelaten zingt Dagmar bijzonder, maar kleurt ze niet teveel buiten de lijntjes. Helemaal mijn smaak is dit niet. Maar binnen de categorie 'kunst, omdat dit moet' is dit een prima vertegenwoordiger.

Wat een apart speels album. Het schiet alle kanten op, maar is toch ook één geheel. Mensen die voor het radiovriendelijke singeltje het album gekocht hebben, zullen gek opgekeken hebben na dit eerste nummer. Nummer 2 is al wat speelser. Nummer drie start met rare digitale spacy / spooky geluiden. Nummer 4 brengt weer wat rust. Waarna bij nummer 5 het theaterdoek opgetrokken wordt.

Al met al irriteert een hoog stemmetje of een raar geluid mij wel eens. Maar dit is wel een album dat een belevenis biedt en in de volle breedte zijn aandacht heeft gehad.

3,5 ster

Skepta kende ik wel. Maar het was nooit in mij opgekomen een heel album te luisteren, laat staan dat ik gedacht had aan deze meneer bij de 1001. Extra leuk dat een snob wel aan Skepta heeft gedacht. De opzet van de rap met de krachtige dubstep-beats doet sterk aan Dizzee Rascal denken. Ik kan mijn tekstje onder zijn album hier wel herhalen. Toch vind ik dit iets fijner. Dizzee kreeg een bonuspunt als vertegenwoordiger van een fijn genre. Dit album van Skepta heeft dat bonuspunt niet eens nodig.

O ja. Die lui van het vaak geciteerde 'Héy, ho, let's go'. Iemand moest het op zijn naam krijgen... Het staat als punk genoteerd en dat kan veel gekker dan dit. Ze hebben nog wel een riedeltje in elkaar gedraaid. Maar goed, om dan dat riedeltje elk nummer te herhalen...

Ja, het is een bekende naam. Maar om Busta jou als artiest te laten introduceren, dat schept toch andere verwachtingen. Want Missy zelf heeft toch veel minder eigenheid en veel minder kracht. Zoals ze zelf al bijna zegt. Zij zelf heeft de minste waarde op deze schijf. Het is meer een Timbaland album met hulp van veel anderen. Dat levert nog wel het tweede sterretje op.

Eén van de meest creatieve albums uit de lijst. Kenmerkend is de enorme bassdrum die alle tijd krijgt om uit te rollen en tot zijn recht te komen. De hele wereld kent het van Firestarter en Smack my Bitch up. Het zijn daarmee enorme energiebommen. En daar staat het album vol mee. Firestarter is ook een voorbeeld van de punkinvloeden die vaak terugkomen op dit album. Zelfs dat soort zang is op dit album toegankelijk gemaakt. Firestarter is niet voor niets een grote hit. Al zal de clip hier ook betekenis hebben gehad. Net als bij het heerlijke Breathe een kunstwerk op zich. De genoemde bigbeat en energie zijn de verbindende factoren op dit gevarieerde album. Het start met de kale bigbeat van Smack my bitch up, kijkt met Breathe tegelijk terug naar het vorige album van The Prodigy en vooruit naar dit album, brengt de bigbeat naar de rap met Diesel Power en brengt met Funky Shit de meest uiteenlopende samples bij elkaar. En zo blijft het afwisselen, zonder eenheid te verliezen. En dan is je album gewoon een kunstwerk.

Een zeldzame 10 sterren!

Tja, als je dit opneemt, kan je net zo goed Chicks on Speed er ook tussen zetten. Het is de punk van rond de eeuwwisseling. Aanvullend op de klassieke punk is vooral het digitale geluid. Wat ook wat meer variatie geeft dan veel oude punkbands lieten horen. De zangstijl is nog wel van een paar decennia terug. Toch kan ik er wel aan wennen. En dat is ook wel weer een prestatie.

Scott kregen we al eerder. Ik kreeg toen associaties met Boudewijn de Groot, en de link met Jacques Brel werd ook niet onder stoelen of banken geschoven. Ondanks het pronken met andermans veren, kregen we een geluid dat aanvullend was voor deze lijst. Dat blijft nu achterwege. Waardoor zo'n saai album is ontstaan, dat ik hierboven uit armoede nog maar iets over dat vorige album heb geschreven,

Ik constateerde eerder al dat Neil op één album alle kanten op kan schieten. Zo begint het album best fijn. De bluesrock van eerste titelnummer is veelbelovend, Speaking out demonstreert vooral dat instrumenten meer kunnen spreken dan zang. In beide nummers slaat de stem nog wel eens over, maar het past. Bij een aantal volgende nummer schiet dat toch echt te ver door. Met Mellow my mind als extreme. Nee, daar wordt mijn geest niet rustig van.

Die Commotions zorgen maar voor weinig commotie... Niet de best passende bandnaam. Rattlesnakes is een beter gekozen naam. Deze muziek ligt inderdaad als voor dood op een beschut plekje.

Snoop werd (ons) al gepresenteerd door Dre. De stijl van The Chronic wordt doorgezet door Snoop. Dre zou op zoek zijn geweest naar een artiest die ook de dames aantrok. Volgens het internet met name, omdat daar simpelweg een gat in de markt lag. Die aantrekkingskracht komt vast niet vanuit de teksten. Of wellicht kunnen de dames uit de doelgroep daar wel mee om gaan, en nemen ze het met een korreltje zout. De aantrekkingskracht zal vooral vanuit de relaxte deuntjes met krachtige, maar toch ook relaxte raps komen.

Toch staat er op dit album ook nog wel wat stevigers en geldt ook voor de subtielere nummers, dat het nog niet altijd de Snoop is, die je uit duizenden herkent. Want zoals eerder gesteld. De rap-wereld kan niet onder deze man uit.

Ik kan mijn tekst over Regatta de Blanc wel herhalen. Ook op dit album staat met King of Pain één echte uitschieter. Door dit soort nummers had ik hoge verwachtingen. Maar tja, de rest is vooral vergeetbaar. Nou ja, Mother natuurlijk niet. Maar dat levert een dik minpunt op.

Ik was in 1990 net te jong voor de kroeg. Maar waarschijnlijk draaiden ze daar dit album grijs. Het is vrij typisch '90's rock. Weinig mis mee, weinig over te melden. 3,5 ster

Daar is hij dan! Nummer 1001! Ik mag aannemen dat het logaritme ons een top-album presenteert.

En ja hoor. Het knalt er gelijk in. Wat een aanstekelijk nummer. En dat komt nog wel vaker terug. Dat kan wat denigrerend overkomen. Vaak staat aanstekelijke muziek tegenover luistermuziek. Maar in dit geval helemaal niet. De muziek is verre van eenvoudig. En dan is dat aanstekelijke juist extra knap. De zanger heeft een licht afwijkende (iets nasale) stem, die ik normaal gesproken wellicht niet fijn zou vinden. Toch is het in dit geval geen punt. Het gaat heerlijk samen. En meneer kan ook even naar achter stappen om de instrumenten op de voorgrond te zetten. Het fijne Woodpecker from Mars staat bijvoorbeeld ook op het album.

Het album komt uit 1989 en staat op dat moment mooi tussen de powerrock uit de jaren '70 en de doorontwikkelingen in de jaren '90. Het zal niet voor niets zijn dat Black Sabbath gecoverd is. En ook daarbij past de stem van meneer Patton verrassend goed.

De waarde van The message voor de commerciële rap is al erg vaak beschreven. Dan gaat het met name over het titelnummer en It's Nasty. En eerlijk is eerlijk. Deze nummers klinken heerlijk, zijn erg creatief en hebben zeker hun waarde voor de commerciële rap gehad. Gelukkig laat wiki het derde geniale nummer niet volledig onbenoemd. Scorpio is een erg vroege betekenisvolle electroplaat. Ik herken die electro zeker, maar waardeer ook vooral de combinatie met het acid-geluid.

Zijn Grandmaster Flash en zijn vrienden trouwens ook begonnen met die zogenaamd gevoelige ballad die zo'n twintig jaar lang verplicht was op elk pop-album? Net als bij al die andere albums, geldt hier: schoenmaker, blijf bij je leest. Dat zou een trendsetter zijn die minpunten oplevert.

Ik kan dus niet elk nummer zo sterk waarderen, maar dit album biedt drie baanbrekende nummers, die ik zelf nu nog regelmatig luister en is daarmee vijf sterren waard.

De eerdere albums van Elvis vond ik wat gemaakt, in die zin dat het allemaal te overdreven was om serieus te nemen. Eind jaren '60 word ik op mijn wenken bediend. Dat overdreven ongeloofwaardige gedoe is weg. Of heeft zich geconcentreerd in In the ghetto. In plaats daarvan is dit album erg gladjes. Je zou kunnen zeggen: gemaakt. We zijn van het ene uiterste in het andere terecht gekomen. Het is nu vaak vrij saai. De stem is uniek en maakt het vaak net interessant om te beluisteren. Maar eerlijk: dit is verder gewoon een vergeetbare 3..

Met een deel van het gezin in de auto, dus ik sla Ian Dury even over en skip naar een zekerheidje. Want het begint met Respect en dat kennen zelfs de kinderen. Het komt nog regelmatig voorbij. Ik ben zelf niet eens zo'n fan, maar dit zegt natuurlijk iets over de klasse. Het is wat betreft de energie wel gelijk het hoogtepunt van het album. Het biedt verder prachtige soul, maar de basis is soms wat soft. Wellicht dat mevrouw Franklin dat expres doet. Want haar uithalen krijgen daardoor extra waarde. Altijd fijn als iemand schijnbaar moeiteloos zo sterk aanzet.

Wiki heeft het over pub rock, funk, disco, British music hall en early rock and roll, Maar het eerste hokje waar ik bij het eerste nummer aan denk is de duitse synth-pop. Niet door de synth zelf, maar door de manier van zingen. Maar het volgende nummer heeft zeker wel rock&roll in zich. Zo schiet het best wat kanten op en is dit zeker een muzikaal creatief album. Echter, dat lijkt niet het meest belangrijke voor Ian. Voor het geval dat ik het nog niet door had, maakt hij het met Billericay Dickie duidelijk dat het vooral een grappig album moet zijn. Niet mijn humor, en niet iets wat een plekje in de lijst rechtvaardigt. Maar ach, zonder de grapjes luistert het nog wel aardig.