Reviews by debliek

Wat gemompel dat losstaat van de muziek. Als er toch zangpoging wordt gedaan, is het een soort slechte Dylan. Af en toe nog het piepende geluid van een microfoon die te dicht bij de box staat om het af te toppen. Een 1, omdat lager niet kan.

Op het eerste gehoor een plaat met veel muzikaal geweld. De snaren van de gitaren hoor je nog net niet breken en de zanger (soms bijna rapper) zal af en toe best eens een adempauze nodig hebben.

Maar het wordt nooit te gek. Het schiet niet vaak uit de band, het is verstaanbaar en heeft vooral aanstekelijke ritmes. De vingers trommelen automatisch mee op je stuur en het hoofd knikt mee met de muziek. Dit maakt het een powerplaat met een aaifactor.

Er is een duidelijke basis voor dit album: hun eerdere nummer Missing. Toch weet de band voldoende te variëren op het thema om het interessant te houden. Geleidelijk wordt er opgebouwd, zodat het een geheel is. Uitspringers zijn er ook, zoals Walking Wounded, waarbij zang en breakbeat gezamenlijk de hoofdrol pakken. In totaal wordt er een heel volwassen trip-hop-plaat neergezet.

Een echte samenwerking, zowel wat betreft schrijven als zingen. Wat zorgt voor afwisseling. Dat maakt ook dat sommige nummers eruit springen en andere vooral jeuk veroorzaken. De heren richten zich soms op het samenspel, maar het album begint voor mij pas echt als Crosby er solo de kracht in gooit in 'Almost Cut my Hair'. Vanaf daar bouwt het af naar mijn allergie plaat "Our House". Met de geforceerde zin 'Our house is a 'very very very' fine house' gevolgd door het Beatles-achtige gelalalala. Maar direct daarna volgt weer het beste van het album. 4+20 is een prachtig gevoelig lied, prima gezongen en vooral afgetopt met een simpel klinkend maar intrigerend gitaartje op de achtergrond. 2 sterren en een bonusster voor 4+20.

Muzikaal wat ingetogen. Dat geeft Cat de mogelijkheid zijn verhaal te vertellen. Dat kan hij als geen ander. En al zijn het vaak universele onderwerpen, hij lijkt te spreken uit zijn hart. Elke luisteraar zal zijn eigen nummers/onderwerpen eruit pakken, die hem raken. Dat maakt het lastig als album te luisteren.

Een stem die wat wegheeft van The Cranberries. Met een muzikale opzet van Ilse de Lange. En die rustige, country-achtige opzet....maakt......het...zzz....slaap....verwekkzzzzz.....

Dit is The Beatles, af en toe net zo kinderlijk (Johnny Thunder 'ba-ba-ba-ba-ba-ba-ba'), maar iets minder zeurend. Zou het voor de vergelijking meer willen waarderen dan de Beatles. Maar ik krijg hier echt geen derde ster uitgeperst.

Een combinatie van rap en rustige, maar soms speelse, elektronische muziek (Triphop-achtig). Beide lijken soms wat zelfstandig te functioneren. Toch is dat niet storend. Wat dat betreft doet het me wat denken aan Rudeboy. Maar dan wat rustiger.

Linkin Park biedt een lekker rap-metal-basis om mee te schreeuwen. De zanger/rapper onderscheidt zich niet echt, zodat de zware gitaarklanken het steeds winnen van de rap/zang. De nummers zijn verder uitwisselbaar, waardoor het aanvoelt als een soort trucje. Een volgende keer zet ik Linkin Park heus wel weer op, maar met één nummer tegelijk.

Jazz-band-muziek die ik vooral van oude films ken.

Ik schreef eerder dat de rockstem van Janis niet zou misstaan in een stevige band. Blijkbaar kwam ze daar al vandaan, hoor ik nu. Het is inderdaad een fijne match. Af en toe schiet de balans er wat uit. Hoort er wellicht bij. Maar het kost het album wat mij betreft toch de vierde ster.

Heel gedateerde jazz met de rustige toeteraar in de hoofdrol.

Serieus? Een rappende muppet? In de 1001?

De derde Bowie plaat en wat mij betreft de beste van de de drie. De muziek staat hier bovenop. Het theatrale van Bowie wordt hier niet overdreven. Het maakt het net interessant genoeg om echt te luisteren. Ook wat betreft de zang geldt dat je onmiskenbaar Bowie hoort, maar dat het niet wordt overdreven.

(19)99% van deze plaat is het '80's gevoel. En dan bedoel ik de hardcore-Walk-the-Dinosaur-80's. Kan mij niet voorstellen dat die lui niet naar deze plaat hebben geluisterd. Prince maakt er met de beperkingen van deze periode wel wat van. Muzikale creativiteit kan hem niet ontzegd worden. Tekstueel zijn de onderwerpen beperkt. Al zet hij er wel een hit over een milennium-bug op. Deze springt duidelijk boven de rest uit. Denk wel dat hij begin '80's andere feestjes in 1999 voor ogen had, dan waar ik nu op terug kijk.

3e album van deze lui al. Terwijl het niet boven het maaiveld uitkomt. Dit album is wel het beste van de 3. Soms hebben nummers wel een grappig element, zoals van de Yo Yo Man. Maar echt spannend wordt het niet.

Standaard zeroes zangeres-pop. Nauwelijks uitschieters, maar het luistert aardig weg. Een uur is wel meer dan genoeg.

Af en toe komt er wel een aardige vinding voorbij. Maar de uithalen in zowel stem als muziek zijn gewoon naar. Dieptepunt is Man-Size Sextet. Het doet pijn aan mijn oren. Alles in het kader van de kunst?

Ik hoor vaak dat de spontane Jazz-sessies het meeste gevoel meegeven. Ik ben het er niet mee eens. Juist een meer uitgedachte een plaat als dit neemt je muzikaal mee. Het is wellicht niet heel bijzonder. Maar wel bijzonder toegankelijk.

Dit komt natuurlijk van een musical en dat hoor je! Eén en al spektakel. Er wordt gespeeld met de luisteraar. Schijnbare muzikale tegenstellingen wisselen elkaar af, zonder elkaar te bijten. Eén van de weinige artiesten die echt iets unieks hebben neergezet.